www.bestiario.com/mvcuc

ELECCIONES EN BRASIL: SIGA LOS RESULTADOS EN DIRECTO.. 16:00 horas: Falta poco más de una hora para que cierren los colegios electorales en buena parte del país. Cerca de 126 millones de votantes han sido convocados a las urnas. El voto es obligatorio, pero los emigrantes del nordeste y los paulistanos del interior hacen filas en los colegios electorales para justificar que no pueden votar por encontrarse lejos de sus circunscripciones. Hace seis horas abrieron los 380.945 colegios existentes y en una hora cierran. Sin incidencias reseñables. Además de presidente, se eligen gobernadores de los 27 estados, diputados y senadores. Nos centraremos en la lucha entre Lula y Alckmin. ¿Habrá segundo turno?

18:30 horas: La inmensidad de este país hace que existan tres fusos horarios y, aunque en São Paulo los colegios han cerrado hace una hora y media, en estados occidentales como Acre aún tienen treinta minutos para emitir su voto. Por ese motivo, todavía no se pueden hacer públicos los resultados de las encuestas hechas a pie de urna. La ventaja que le lleva en el escrutinio Serra, el candidato del PSDB al estado de São Paulo, al petista Mercadante es abrumadora. El partido del candidato de la oposición a la presidencia arrasa en el área más poblada y desarrollada de Brasil. Serra, que dejó la alcaldía de la capital financiera y económica del país para aspirar al cargo de gobernador, podría sustituir a Alckmin como candidato de las próximas elecciones, suponiendo que éste último pierda hoy. Si no comete ningún error grave, Serra será el aspirante al Planalto en 2010. Entonces, ya no estará Lula y el PT, desgastado, se las verá difícil para encontrar un apóstol que sustituya al mesías.

19:00 horas: Mientras se esperan los primeros pronósticos, uno piensa en algunas anécdotas que me han llamado la atención durante estos días. Esta semana que termina, por ejemplo, el asesino confeso de su madre no pudo ser detenido porque hay una ley que impide privar a nadie de su libertad los días anteriores a unas elecciones. Mejor no imaginarse al PCC entonado.

19:01 horas: Lula podría no ganar hoy estas elecciones. Según el Ibope, el petista ha conseguido un 50 por ciento de los votos.

19:05 horas: Lula necesita la mitad de los votos más uno. La primera encuesta establece que le faltaría ese uno: se ha frenado en el 50 por ciento. Alckmin, al alza, superando las estimativas publicadas los últimos días: se encarama al 38 por ciento. La marxista Heloísa Helena tiene un 8 por ciento y el ex petista Cristovam Buarque, el 3 por ciento.

Heloísa Helena simboliza la izquierda real. Apartada del Partido dos Trabalhadores (PT) por no sintonizar con la política económica neoliberal de Lula, fundó el PSOL, socialismo y libertad. Si la mujer del puño en alto le araña más votos a Lula, éste tendría que esperar al último domingo de octubre para proclamarse vencedor en las urnas.

19:15 horas: Primeros resultados oficiales al 42,52 por ciento de los votos escrutados. Lula: 46,79 por ciento de los votos.

19:24 horas: ¿Conseguirá realmente Alckmin (y el resto de los candidatos con sus votos, por pocos que fuesen) forzar una segunda vuelta? Vistos los sorprendentes resultados, Lula se queda a más de tres puntos del ansiado 50 por ciento. Espectacularmente, Alckmin se ha calzado las botas de alpinista y, en este momento, cuenta con un 43,36 por ciento de los votos. Heloísa Helena baja al 6,61 por ciento. Cristovam Buarque, roza la anterior estimación con un 2,98 por ciento.

19:31 horas: Si bebes, no conduzcas, pero tampoco votes. Ley seca en Brasil durante la jornada electoral. Prohibido vender alcohol, en supermercado o a pie de barra. Era otra de las anécdotas que quería contar mientras esperaba resultados. Ojo, porque en un hipotético segundo turno, algunos de los votos de Heloísa Helena y Cristovam Buarque podrían ir para Alckmin y, con ello, dar la campanada. El problema de Lula es que el rechazo que genera es alto y eso podría provocar que los votantes de izquierdas descontentos del petismo (que votarían Heloísa o Cristovam) votasen al candidato del PSDB. Si el resultado final fuese éste, la perplejidad de candidatos, analistas y sociólogos sería mayúscula.

19:35 horas: Los resultados al 46,05 por ciento no suponen una gran variación. Lula crece unas décimas, pero no llega al 47 por ciento de los votos. Necesita tres puntos y pico más.

20:00 horas: Lula consigue limar diferencias con avances liliputienses. Cuando el escrutinio alcance el 70 por ciento de los votos, podremos hablar en serio, pero todo apunta a que habrá que hacer el recuento, valga la redundancia, voto a voto. Lula podría ganar por la mínima o posponer su cacareado triunfo hasta el último domingo de octubre.

20:08 horas: No he escrito nunca la palabra papeleta por culpa de la tercera anécdota que quería comentar: las votaciones son electrónicas. O automáticas. O como se diga. Tecleas el número del candidato correspondiente, sale una foto del sujeto y confirmas el voto. Es un poco lioso: primero, el presidente; después, el gobernador; luego, numerito para el senador, el diputado, el diputado estatal... Menos mal que en este país el índice de analfabetismo no parece suponer una gran preocupación para los políticos. En la práctica, digo.

20:10 horas: Alckmin lidera el sur. Lula, el nordeste. Lógico.

20:12 horas: Lula suma y sigue. Al 65 por ciento de los votos, Lula alcanza el 48,7 por ciento de los votos. Alckmin, el 41,4 por ciento. Huele a segundo turno.

20:23 horas: Hay muchos Brasiles, pero están en éste. En Roraima se ha votado a mano (qué raro suena) y en Acre no ha comenzado el recuento (y no sólo debido a que allí son dos horas menos). Pronto sabremos quién podría ser el presidente. A medianoche, cuando lleguen lentamente los votos de algunos estados del norte y nordeste, se alcanzará el escrutinio del 90 por ciento de los votos. Hasta el martes, no se sabrá a quién ha ido a para el cien por cien de los votos.

20:25 horas: Si terminase ahora el recuento, podríamos decir, aunque no lo confirmamos, que Alckmin ha sido el vencedor de la jornada, pues todos esperaban la victoria de Lula. El único que confiaba en Alckmin era él mismo. Se ha salido con la suya. Al 68 por ciento de los votos escrutados, Lula y Alckmin obtienen un 48,97 y un 41,26 por ciento de los votos, respectivamente. A partir de ahora, los resultados llegarán lentamente desde los lejanos estados de Rondonia, Roraima o Acre.

20:30 horas: Lula podrá darse con una piedra en el pecho si consigue alcanzar la mitad de los votos más uno. Está subiendo muy lentamente, por lo que si hoy no le da un infarto, puede estar tranquilo de por vida. Suyo es ya el 49,3 por ciento de votos de los brasileños. Alckmin empezó muy fuerte pero Lula le está adelantando por la izquierda. El tucano (o sea, del PSDB) tendrá que recurrir por segunda vez al photoshop para modelar una nueva sonrisa. Y no para plasmarla en otro cartel diseñado para la segunda vuelta. Tan siquiera podrá decirle un día a sus nietos que al abuelo le falto un pelo para ser presidente del país.

20:55 horas: De infarto. A Lula le falta el 0,62 por ciento para ser reelegido como presidente de Brasil.

20:57 horas: Escrutado el 76,10 por ciento de los votos, Lula obtiene el 49,39 por ciento de los votos. Le sigue Alckmin, con un meritorio 40,88 por ciento.

21:01 horas: Los detractores de Lula pueden aferrarse a un dato que seguramente pasará bastante desapercibido. El Tribunal Superior Electoral considera que, con un 70 por ciento de los votos, los resultados son casi reales. Bien. Lo que ocurre es que en el estado más poblado del país, São Paulo, el escrutinio va a paso de tortuga. Todavía no ha alcanzado el 40 por ciento. Hay que recordar que Alckmin fue, hasta proclamarse candidato del PSDB a las elecciones, gobernador del estado más próspero del país. Aquí, el voto es suyo. Y faltan muchos por contar.

21:02 horas: Lula: 49,58 por ciento de los votos. Uf.

21:08 horas: El paternalista líder del PT no le está robando los votos a los ex petitas Heloísa Helena (6,64 por ciento) y Cristovam Buarque (2,82 por ciento). Los rasguños lucen en la jeta de Alckmin, arañado por la roja garra del barbudo.

21:09 horas: Encontrados los primeros cuerpos del siniestro aéreo en el Amazonas.

21:10 horas: Alckmin obtiene el 40,69 por ciento de los votos con el 76,56 de los votos escrutados. Lula se mantiene en el 49,58 por ciento de los votos.

21:13 horas: Sonrío: un analista político dice en la Globo que del resultado en Sao Paulo podría depender el resultado de las elecciones. Cita el caso de Fernando Collor.

21:19 horas: En cambio, si no tenemos en cuenta el estado de São Paulo, bastión del Alckmin, uno estima que todo está perdido para el tucano. Lula sube un 0,1 por ciento y consigue el 49,6 por ciento. Al líder del PSDB le sucede lo contrario: baja hasta el 40,59 por ciento.

21:23 horas: A Lula le gusta utilizar símiles futbolísticos para hablarle al pueblo. Perfecto. No tanto que un profesor universitario haga lo mismo para exponer sus opiniones: en caso de llegar a un segundo turno, dice, podría ganar el que jugó bien los últimos quince minutos. Como sucede en la prórroga de un partido de fútbol. Verde y rectangular: claro.

21:30 horas: Ojo: Lula baja el 0,4 por ciento con el 82 por ciento escrutado.

21:33 horas: El actual presidente de Brasil mete así el freno de mano a medio punto de su objetivo. Un 49,56 por ciento de votos obtenidos que le hará sufrir. A él y a 180 millones de brasileños.

21:43 horas: Elecciones después de una crisis institucional. Varios casos de corrupción graves o gravísimos hacen perder la confianza del elector en el político. Si lo publicado en los periódicos en los últimos días no moviliza al electorado, ¿qué hará falta? Mejor no buscar ejemplos al otro lado del charco. En todo caso, habrá que ver los resultados finales para ver si los votantes realmente cambiaron su intención de voto después del escándalo del dossier, uno entre tantos (no tengo tiempo para enlazar, pero buscando en google Lula dossier o Brasil dossier estoy seguro que no habrá ningún problema).

21:48 horas: Con el 85 por ciento de los votos escrutados, Lula baja un pelín y se enfrenta a un segundo turno. El actual presidente se queda en el 49,32 por ciento de los votos. Alckmin sube lo que pierde Lula: 40,86 por ciento de los votos para el tucano.

22: 15 horas: Una lucha voto a voto. Lula sigue a la baja y Alckmin, al alza: 49,28 y 40,95 de los votos, respectivamente. Lo escrito antes: São Paulo forzará el segundo turno.

22:27 horas: El brasileño tiene ganas de conocer mundo. O de buscarse la vida. Visado de turista, rumbo Londres o Nueva York. Semanas después: brasileño, ilegal. En otros casos, contratos de trabajo temporales. De ida y vuelta. Frecuentemente en temporada alta. En los parques de atracciones, se habla portugués. Mayormente, detrás de los mostradores. En Estados Unidos, los brasileños le han dado su confianza a Alckmin, que recogió 2.556 papeletas. Lula, casi mil menos: 1.676 votos. El tucano venció en las 35 urnas electrónicas del colegio electoral de Nueva York, que abarca los estados de Connecticut, Delaware, Nueva Jersey, Pennsylvania y Nueva York.

22:32 horas: Cifra simbólica: ya se ha escrutado el 90 por ciento de los votos. Para Lula, el 49,34 por ciento. Para Alckmin, el 40,79 por ciento. Pase lo que pase, el abultado resultado del socialdemócrata merece una reflexión de cara al hipotético segundo turno: ¿será capaz de asimilar los votos de los descontentos de la izquierda, que han votado a Heloísa Helena y Cristovam Buarque, o precisamente serán ellos los que desanden sus pasos para acudir al rescate de su antaño líder?

23:15 horas: El PT se lleva el deprimido estado de Bahía, mientras que el PSDB amarra los de São Paulo y Minas Gerais. Río de Janeiro y Río Grande do Sul irán a un segundo turno.

23:21 horas: Desde hace media hora, el escrutinio no se mueve. Lula sigue anclado en el 49,12 por ciento y Alckmin se atrinchera en el 41,07 por ciento. Una cifra que no deja de sorprender si tenemos en cuenta que no hace mucho las encuestas pronosticaban una diferencia entre ambos de veinte puntos.

23:25 horas: Aunque algún votante suelto pueda depositar su voto en la otra orilla, Alckmin sabe que la marxista Heloísa Helena no lo apoyará en la segunda ronda. Expulsada del PT por posicionarse en contra de la política económica neoliberal de su anterior partido, los votos recabados bajo las siglas de su nueva aventura política se debieron a su feroz oposición a Lula y al mensaje de que ella representa la izquierda real. No tendría sentido, dada su actitud frontal, prestarle sus papeletas a Alckmin, encarnación del neoliberalismo clásico a pesar de que su partido, el PSDB, lleve grabado a fuego aquello de socialdemócrata.

23:28 horas: Atención, Lula baja.

23:33 horas: Batacazo. Lula le dice adiós a la barrera psicológica del 49 por ciento de los votos, a un punto de la mayoría y del sillón presidencial. El líder del PT pierde apoyos y baja hasta el 48,91 por ciento de las papeletas. Alckmin mira hacia arriba: 41,30 por ciento de los votos. También tiene los ojos puestos en el estado de São Paulo, donde falta por comprobar para quién será el 9 por ciento de los votos que falta por escrutar.

23:38 horas: Comienzan las estrategias en pos de las alianzas. El PSDB podría montar un frente por la ética (en cursiva, en cursiva). Ingenuo sería si Alckmin contase con el apoyo manifiesto de Heloísa Helena, pero sí que podría esperar algo del ex ministro Cristovam Buarque. Otra cosa es que el también ex gobernador del distrito federal de Brasilia se los pase. Lula se desprendió de él en una de las remodelaciones de su gabinete, mediada la legislatura, y dejó a medias su proyecto al frente de Educación. Se buscó un nuevo partido, el menor PDT (Partido Democrático Trabalhista), e hizo del estudio y la formación su eslogan. Sigue representando postulados progresistas, pero la promesa de un sillón y una cartera podrían acercarle a los tucanos. Gane quien gane el 29 de octubre, fecha prevista para el segundo turno, tendrá una ardua labor por delante. Dar para recibir. Formar gobierno. Sacar adelante las leyes. No caer en la tentación. Amén.

23:48 horas: Hagamos recuento escrutado el 98,06 por ciento de los votos, puesto que las papeletas de algunas zonas aisladas del país llegarán a cuentagotas, quizás incluso hasta el martes. Veamos:

- Lula (PT): 48,79 %

- Alckmin (PSDB): 41,43 %

- Heloísa Helena (PSOL): 6,85 %

- Cristovam Buarque (PDT): 2,64 %

- Otros: 0,26 %

23:57 horas: Serra se dirige a los suyos y a la prensa. No se escucha nada. Cortan la transmisión. El ex alcalde de São Paulo por el PSDB traicionó a sus votantes y, al contrario de lo que había prometido, dejó la alcaldía para presentarse al gobierno del estado de São Paulo. Ha ganado con una amplia ventaja.

00.02 horas: Serra, con jersey de pico, ofrece sus primeras declaraciones: El pueblo de São Paulo dice sí a la campaña limpia, a nuestra biografía y a nuestras propuestas.

- Ahí, profesor -se escucha entre el público.

El flamante gobernador del PSDB dice que apuesta por un gobierno popular y social, volcado con los que más lo necesitan. Con los más vulnerables y necesitados. Aboga también por el desarrollo de la producción industrial y el empleo. Por la justicia social. Vamos a formar un gobierno popular que respete la responsabilidad fiscal, que comienza por combatir el déficit pero que significa también gastar bien el dinero. Serra asegura que hace falta mucha responsabilidad para gobernar São Paulo y añade que necesitaremos mucha prudencia, apoyo, corrección y un equipo de primera línea.

- Valeu, profesor.

El que grita es el mismo.

00:06 horas: Ya es oficial. El presidente del Tribunal Superior Electoral, Marco Aurélio de Melo, acaba de hacer público que va a haber segundo turno.

00:06 horas: Primeras bombas de palenque.

00:17 horas: Me gustaría ver la cara de Serra en privado. El ex alcalde de São Paulo y, desde hoy, virtual gobernador fue el anterior candidato a las elecciones presidenciales. Se las arrebató Lula. Tres años y medio después, y a pesar del desgaste del PT y de los casos de corrupción, Lula se perfilaba como el vencedor en las futuras elecciones de octubre. O sea, éstas. Las encuestas de entonces pronosticaban un respaldo notable a Serra en caso de que fuese el candidato del PSDB. Alckmin, desconocido en buena parte del país, era la otra opción.

Explicar que Serra era más popular debido a su paso por los ministerios de Planificación y Salud con Fernando Henrique Cardoso. Decir que Alckmin tenía porte aristocrático, perfecta dicción y apellido de difícil pronunciación para un Brasil (hay muchos) analfabeto y sin formación.

Sin embargo, a pesar del perfil más campechano de Serra y de las preferencias por él que reflejaban las encuestas, Alckmin resultó finalmente elegido por el tucanato. Los líderes del PSDB mandaban a Geraldo al matadero. Ése fue el nombre que lució en los carteles electorales, lo que tiene su coña. Las encuestas durante estos meses reflejaban una diferencia entre Lula y él del 20 por ciento. Serra pensaba ya en el 2010. Tres años y medio como gobernador de São Paulo. Seis meses antes, me retiro y me presento como futurible presidente. Ha hecho lo mismo ahora, dejando la alcaldía.

Todo ha funcionado a la perfección, pero no contaba con el efecto Geraldo, que ha logrado forzar el segundo turno. ¿Y sí gana Alckmin el 29 de octubre? Serra no podrá tirarse de los pelos sólo por una razón: su calvicie.

00:22 horas: Con el 99,20 por ciento de los votos escrutados, Lula sigue bajando (48,65 por ciento de los votos) y Alckmin, subiendo (41,58 por ciento).

00:23 horas: Voy al segundo turno con opciones. Vamos a sudar la camisa. Alckmin se dirige a los brasileños.

00:37 horas: Los micrófonos se arremolinan frente al rostro del candidato del PSDB. Sosegado. Tranquilo. Alckmin haría un buen rey, pero el hecho de que la sangre no le fluya lo suficientemente rápido por las venas hacía pensar que difícilmente podría funcionar como contrincante de Lula. Analistas, periodistas y sociólogos se han equivocado. Matías Bruñulf, también. Llega con fuerzas a la segunda vuelta y goza del beneficio del factor sorpresa, el que le ha permitido prolongar la agonía durante un mes mas. Habla Alckmin: Nuestra campaña va a tratar de las cosas que interesan a Brasil. Puede ir mejor y tener un gobierno ético y eficiente para que Brasil crezca. Ése es nuestro desafío, dice el tucano, para quien Brasil debe ser el primer país de América Latina y no el último. Por cierto, ¿la agonía de Alckmin o la de Lula?

00:45 horas: Alckmin ha vencido en once estados de veintisiete. Lula...

1:03 horas: Eduardo Suplicy renueva como senador por ocho años. Al comienzo del recuento, parecía que no iba a ser así, pero afortunadamente fue un espejismo. Suplicy, político honesto, es la conciencia del PT y su elección es acogida positivamente por petistas y no petistas, algunos de los cuales habrán votado al PSDB en todas las elecciones menos en la de senador.

1:07 horas: Alckmin termina el recuento al alza, al contrario que Lula. Al 99,89 por ciento:

- Lula (PT): 48,60 %

- Alckmin (PSDB): 41,63 %

- Heloísa Helena (PSOL): 6,85 %

- Cristovam Buarque (PDT): 2,65 %

- Otros: 0,27 %

1:13 horas: También ha sido elegido como senador Fernando Collor, nada que ver con un señor como Suplicy. ¿Recuerdan al chaval?

1:39 horas: Los votos en el estado de São Paulo han sido determinantes para que Alckmin forzase el segundo turno: 54,67 por ciento de los votos para él y 36,36 por ciento para Lula. Además de la hegemonía del PSDB en la capital económica y financiera del país, se ha manifestado en el sur y, así, ha vencido en Paraná, Santa Catarina y Río Grande do Sul. El centro-oeste también fue suyo: Brasilia, Goiás, Mato Grosso y Mato Grosso do Sul. El tirón del reelegido gobernador Aécio Neves ha impulsado la victoria en Minas Gerais. Tres estados del norte también fueron para el tucano.

1:40 horas: ¿Dónde está Lula?

1:43 horas: Suplicy cumplirá 24 años en el Senado. En la cámara, un peculiar compañero de escaño: Fernando Collor, que le ha robado el escaño por el estado de Alagoas a Heloísa Helena. La marxista tiene que dejar la plaza al ex presidente antes de final de año y su infructuosa lucha contra las aspas del molino la llevará al paro.

1:44 horas: Ya ha sido escrutado el 99,95 por ciento de los votos:

- Lula (PT): 48,61 %

- Alckmin (PSDB): 41,64 %

- Heloísa Helena (PSOL): 6,85 %

- Cristovam Buarque (PDT): 2,65 %

- Otros: 0,25 %


2:10 horas: Poco más se va a saber esta madrugada. Lula no ha dado señales de vida. El resultado no publicado de mi encuesta informal a los taxistas paulistanos se ha cumplido: Alckmin recibe una sorprendente masa de votos que podrían proporcionarle el pasaporte hacia el cielo. Ahora mismo, el socialdemócrata tiene que estar en una nube. Si gana en la segunda vuelta, lo tendrá más fácil para gobernar que Lula. Pero antes habrá que establecer alianzas porque todavía queda un duro mes por delante. El 29 de octubre se celebrará el inesperado segundo turno y, entonces, podría saltar la sorpresa.

3:06 horas: Los votos del mundo perdido han llegado antes de lo previsto. Al 99,99 por ciento de los votos escrutados:

- Lula (PT): 48,61 %

- Alckmin (PSDB): 41,64 %

- Heloísa Helena (PSOL): 6,85 %

- Cristovam Buarque (PDT): 2,64 %

- Otros: 0,26 %

Publicado el domingo, 1 de octubre de 2006, a las 20 horas y 51 minutos

ELECCIONES EN BRASIL: VIVA EL DÍA DESPUÉS EN DIRECTO.. Ha saltado la liebre. Se llama Alckmin. Échele un vistazo aquí abajo a su frenética y atropellada carrera hacia el segundo turno.


LOS CANDIDATOS, a las 12:00 horas:

Cristovam Buarque. El ex ministro de Educación de Lula raspó en el ala centrista del Partido dos Trabalhadores y se llevó un 2,64 por ciento de los votos. Podría volver a la política institucional previa alianza con Alckmin, apoyándolo en el segundo turno y optando a una cartera en un hipotético gobierno PSDB.

Heloísa Helena. La izquierda más extrema del PT y algunos desencantados con Lula le dan un 6,85 por ciento de los votos. Su futuro pasa por las listas del paro. Contradictorio sería aliarse ahora con Lula, pues la crítica y el combate de los casos de corrupción del PT fueron el arma crucial de su campaña. Imposible pactar con el PSDB, pues el núcleo de su programa se basa en el antiliberalismo y en su abajo el capital.

Alckmin. El vencedor. Fue capaz de reducir la ventaja de Lula del 20 al 7 por ciento. Durante la campaña, muchos de sus compañeros del PSDB evitaron salir en la foto con él para no verse perjudicados en sus aspiraciones, fuesen candidatos al Parlamento, al Senado o al gobierno de los estados. Sabe que cuenta con opciones en el segundo turno. Meritorio 41,64 por ciento de los votos. Si continúa su tendencia al alza, la campanada será mayúscula.

Lula. No se lo cree. Después de este vuelco electoral, sabe que puede pasar de todo el 29 de octubre, fecha del segundo turno. Con un 48,61 por ciento de las papeletas, espera que los votantes que le dieron la espalda opten por la mejor de las pésimas opciones posibles y vuelvan al redil. Lo mismo con los que evitaron pasarse por las urnas o votaron en blanco. Salvando las evidentes distancias, Le Pen también llegó al segundo turno en Francia y los socialistas se vieron obligados a darle la presidencia, mordiéndose las paredes internas de la boca, a Chirac. Ahí estará la clave. Muchos le votarán con el pañuelo en la nariz.


LAS CIFRAS DEFINITIVAS, a las 12:30 horas:

Urnas: 361.431
Urnas escrutadas: 361.427
Electorado: 125.913.479
Abstención: 21.092.277 (16,75 %)

Votos: 104.819.213
Votos válidos: 95.995.854 (91,58%)
Votos en blanco: 2.866.201 (2,73%)
Votos nulos: 5.957.158 (5,68%)

Lula (PT): 46.661.741 votos (48,61%)
Alckmin (PSDB): 39.968.167 votos (41,64%)
Heloísa Helena (PSOL): 6.575.353 votos (6,85%)
Cristovam Buarque (PDT): 2.538.833 votos (2,64%)


LOS OUTSIDERS, a las 13:00 horas:

Enéas. Saltó a la arena política defendiendo la bomba atómica con denominación de origen brasileña. Ultranacionalismo, populismo y una larga y frondosa barba. El líder del Prona se presentó cuatro veces a las elecciones y, cuando desistió, hace cuatro años, se convirtió en el diputado que obtuvo más votos en la historia del país: un millón y medio. Un clásico de Mi vida como un chino.

Francineto. Cantante folkie. Ojo, country brasileño: sombrero en ristre, en plan caipira, menudo elemento. Cuando pasaba por la sede electoral de Frank Aguiar, su nombre artístico, y veía su enorme fotón en el cartel, pensaba: ¿y éste...? Pues éste, a partir de ahora, vivirá en Brasilia. Elegido diputado federal por el PTB con 144.797 fans a sus pies.

Clodovil. Es un personaje, pero también el personaje. Aspiraba a batir el récord de Enéas. No lo consiguió, pero el estilista y presentador será el responsable de que Brasilia, como prometía, no vuelva a ser la misma. En los espacios de propaganda electoral, dijo que no era pasivo. Con sus 493.951 votos, se convirtió en el tercer diputado más votado en São Paulo. Polémica y plumas bajo las siglas del PTC.


ESCUCHADO EN RADIO CARACOL, a las 14:00 horas:

La liebre ha saltado en las elecciones presidenciales brasileñas. Geraldo Alckmin, candidato socialdemócrata del PSDB, ha conseguido forzar el segundo turno y se verá las caras con Lula el 29 de octubre.

El actual presidente, Luiz Inazio Lula da Silva, no pudo hacerse con la mitad de los votos emitidos. Seguramente, no dará crédito al sorprendente veredicto de las urnas, donde la diferencia entre ambos candidatos se ha visto reducida a siete puntos.

Si la tendencia al alza de Alckmin continúa, se prevé una emocionante disputa en pos de la presidencia de un país que ha castigado los casos de corrupción del lulista Partido dos Trabalhadores.

En los resultados de ayer, fue clave el voto emitido en el estado de Sao Paulo, bastión de Alckmin, donde fue gobernador. El sur del país lo apoyó sin concesiones mientras que el paupérrimo nordeste apostó por Lula.

Los candidatos menores Heloísa Helena y Cristovam Buarque, ex petistas embarcados en nuevas aventuras políticas, podrán inclinar la balanza en la segunda ronda. Está por ver si pedirán el voto para Lula, Alckmin o si optarán por el voto en blanco.

El socialdemócrata dijo que sudará la camisa para convertirse en la máxima autoridad de Brasil, mientras que Lula prefirió seguir cobijado en su refugio y no ofrecer declaraciones.

Desparecido, los micrófonos le esperan. Su ausencia en los debates televisivos pudo pasarle factura. Ahora tendrá que saltar a la arena política y remangarse si quiere seguir siendo el padre de los pobres, que siguieron confiando en él a pesar de una legislatura turbia y, paradójicamente, protagonizada por una política económica neoliberal.


LA ÚLTIMA CENA DE LULA, a las 16:00 horas:

Lula achaca el revés electoral al efecto boomerang del escándalo provocado por un dossier que contenía acusaciones de corrupción contra los socialdemócratas Serra y Alckmin. Piensa también que su ausencia en el debate catódico de la semana anterior le ha pasado factura. Aboga por rediseñar su campaña y buscar urgentemente el apoyo del PMDB, un partido goliat sin candidato a las presidenciales. Josias de Sousa se interna en los bastidores del poder y narra en su blog cómo se vivió el escrutinio en el Palacio de la Alvorada.


LATINOAMÉRICA OBSERVA A BRASIL, a las 16:15 h:

Margarita Rojas, reportera internacional de Caracol Televisión, anda tras los pasos de Alckmin, inesperado protagonista de las elecciones. Antes, había dedicado su atención a la cuna política de Lula, en el industrial ABC paulista, en un reportaje publicado en El Espectador. La periodista colombiana intentará entrevistar dentro de unos minutos a Alckmin, quien está a punto de dirigirse a los medios de comunicación. ¿Habrá establecido ya el tucano alguna alianza?


LULA COMPARECE POR PRIMERA VEZ, a las 16:34 h:

El todavía presidente de Brasil está hablando en estos momentos: La fuerza del pueblo han sido sus primeras palabras. En español...


GRACIAS, GRACIAS, GRACIAS, a las 16:38 horas:

Lula agradece el comportamiento del pueblo. El líder del PT siempre comienza sus intervenciones con kilométricos saludos a los presentes. Ahora, hace lo mismo, pero con los agradecimientos. Esto demuestra al mundo que el proceso democrático brasileño está plenamente consolidado. Discurso templado, de jefe de estado, institucional. Parece que no está hablando el candidato de un partido.


SEÑOR PRESIDENTE, POR FAVOR, a las 16:43 horas:

Se alegra por sus colegas vencedores en los estados del nordeste y le da la palabra a la prensa. Reuters le pregunta si se arrepiente de no haber ido al debate del pasado jueves: Si tuviese una bola de cristal, yo haría todo lo que me hiciese ganar votos. El siguiente debate va a ser esclarecedor. Entre dos candidatos, será más ágil. Respecto a los aliados, dice que son previsibles. Lula explica que Heloísa Helena ha dado libertad a sus votantes para votar a quien deseen.


EL DOSSIER Y EL SEGUNDO TURNO, a las 16:48 h:

Vamos a dejar a un periodista del nordeste hablar, dice Lula. La pregunta la efectúa un plumilla de la Folha de São Paulo. Caso dossier. Nunca me han oído opinar de las encuestas. Ha habido una presión de la sociedad para que hubiese un segundo turno. No hay ningún problema. No tengo un medidor para evaluar lo que debería haber hecho o no. Vamos a disputar el segundo turno con la misma fuerza que disputamos el primero.


EL MISTERIO DEL DOSSIER, a las 16:51 horas:

La prensa tiene un papel fundamental en la democracia. Ocurrió, dice Lula en relación al caso del dossier. Hay un misterio en él que me gustaría conocer. Quién arquitectó esa obra de ingeniería. Quiero que la policía sea rigurosa. La sociedad brasileña estará mejor si sabe qué ocurrió. Si esto pasase en Estados Unidos, se estaría haciendo ahora mismo una película.


LULA, PADRE DE LOS POBRES, a las 16:54 horas:

Le preguntan por su condición de abanderado de los miserables. La sociedad brasileña no acepta la diferencia de las clases sociales. Se desmarca del sambenito, pero asegurá que luchará por una redistribución de renta en las zonas más deprimidas del país.


LAS FRICCIONES EN EL CONGRESO, a las 17:00 h:

Lula tiene minoría en el Congreso. Para sacar adelante los proyectos, el PT incurrió en el escándalo del mensalão, pago de mesadas a diputados para buscar el apoyo en las votaciones parlamentarias. Políticos de numerosos partidos están implicados en el asunto. El Congreso ha actuado como siempre lo ha hecho, dice Lula, quien defiende a los miembros del PT implicados en el escándalo que se han presentado a las elecciones. Todavía no han sido, según él, condenados.


AMANTE BANDIDO, a las 17:03 horas:

Si tratas con bandidos, eres un bandido. Para mí es una cosa inexplicable. La policía mostrará a la población brasileña lo que aconteció, dice Lula en referencia a los implicados en casos de corrupción.


ENCUESTAS Y SEGUNDO TURNO, a las 17:05 h:

Se ríe ante una pregunta sobre las previsiones de voto. Aunque respete las encuestas, nunca me las tomo al pie de la letra, explica Lula, quien se muestra confiado de cara al 29 de octubre. Faltaron votos para ganar en el primer turno, pero no faltarán para ganar en el segundo. Simplemente, la victoria tardará un poco más en producirse. El presidente se despide, acompañado por su vice José Alemcar, desde el Palacio de la Alvorada.


ALCKMIN HABLA A LA PRENSA, a las 17:08 horas:

Ambos candidatos se cruzan. Lula ha terminado su intervención, pero continúa la de Alckmin. Sanidad, seguridad pública y educación, educación y educación. Un guiño: Quiero hablar con Cristovam Buarque de educación.


LAS ALIANZAS, a las 17:10 horas:

El líder socialdemócrata confiesa que Buarque y él se han llamado mutuamente. Buscamos al PDT, dice en referencia al partido de Buarque. También hablará con el PMDB.


LULA RECTIFICA. ALCKMIN ACELERA, a las 17:45 h:

Resumiendo, Lula asegura que ahora sí partipará en los debates televisivos y Alckmin reconoce que su partido ya está en conversaciones para crear alianzas de cara al segundo turno. Se rifarán el apoyo de Buarque, que podrá pedir. Lula, por su parte, ha reincidido con su tardía comparecencia, después del vacío que dejó en el programa televisivo que reunió a los candidatos más relevantes de la oposición. Su silla quedó vacía. La esperanza (para algunos) del segundo turno se realizó. Y una lágrima cayó en la arena política.


SEGUNDAS LECTURAS: ALCKMIN, a las 17:53 horas:

Alckmin se plantó ante los focos como la apuesta del PSDB para asaltar el Planalto. Llevaba todas las de perder. Serra vería así como su compañero perdía con Lula y, eliminado un competidor interno, sería el candidato socialdemócrata en 2010, con Lula ya fuera de escena. Se engaño Serra. Y, con él, todo el mundo menos el propio Alckmin.

Curiosamente, la ventaja de Lula respecto a las anteriores elecciones es mucho menor ahora. Entonces, Serra fue el candidato. Pasó al segundo turno con un escaso 23,20 por ciento de los votos. Lula obtuvo un 46,44 por ciento, también menos que ahora, pero la diferencia era mayor. Aquel primer turno del 2002 condujo a una segunda oportunidad, desperdiciada, para Serra. Lula arrasó con un 61,27 por ciento de los votos frente al 38,73 por ciento del socialdemócrata. Si nos atenemos a ello, el resultado obtenido por Alckmin en las urnas tiene un mérito doble. Ha demostrado cosas en las que nadie creía. Nadie. Sólo él.


27 DÍAS DESESPERADOS, a las 21:20 horas:

Me escriben desde Galicia para preguntarme si es bueno o malo que haya un segundo turno. Es positivo. Gane o no Lula, el contratiempo de tener que verse el último domingo de este mes con las urnas significa que parte del pueblo brasileño no ha legitimado la corrupción cultivada en tierras petistas. Una victoria rotunda de Lula equivaldría a un visto bueno al desmadre que ha vivido Brasil en estos últimos cuatro años. Nadie ha dicho que antes de Lula no haya habido irregularidades. Pero sí se puede afirmar que se han conocido menos casos.


MICROANÁLISIS ELECTORAL, a las 21:31 horas:

También me piden que explique en cuatro líneas lo que ha ocurrido en Brasil. A ver:

Lula, que aspiraba en las elecciones del domingo a cuatro años más de gobierno, tendrá que verse las caras con Alckmin en el segundo turno tras el revés provocado por los casos de corrupción en su Gobierno y el PT.


EGO NÂO TE ABSOLVO, a las 21:38 horas:

Obviamente, no se trata de un análisis, sino de un subtítulo. A mí, en cambio, me gustaría haber escrito:

La esperanza que suponía Lula fue hundiendo sus pies en el fango, lenta pero firmemente, desde que el ex líder sindical se hizo con el poder. Ha conocido la corrupción que criticaba. Este domingo, lo ha pagado caro.

Mañana más.

- La jornada electoral: escrutinios y reacciones.

Publicado el lunes, 2 de octubre de 2006, a las 13 horas y 41 minutos

PAPELAS Y PAPELES.. Gary Becker está a favor de la legalización de las drogas. Además de los numerosos aspectos que implica esa postura, el canoso economista considera que, si fuesen legales, la subida del precio de las sustancias dismuiría el consumo, mientras que la bajada de su valor no haría aumentar el consumo en la misma medida. Liberal convencido, económicamente hablando, el premio Nobel estima que el coste que supone el combate a la droga es enorme. Suele poner como ejemplo los dos millones de presos en Estados Unidos por delitos relacionados con ella.

Para Becker, las mayores víctimas son los pobres, que se enganchan a drogas como el crack, consideradas por él menos adictivas que el tabaco. Con la legalización, dice, sería más difícil engancharse.

Además de la legalización, el economista aboga por una mejor educacion, especialmente para negros e hispanos. Habla de los costes de la droga, como el insalvable miedo del ciudadano a caminar por las calles de Chicago o Nueva York, en los años setenta, o de Río de Janeiro, São Paulo o México D.F., en la actualidad.

Penas severas para graves delitos. Reforzar el poder policial. Y hombres de negocios controlando el negocio de la droga. La ley de la oferta y demanda. Con ello, las drogas serían más baratas y no se robaría tanto, cree él.

Becker es un tipo curioso. Además de esta visión de la liberalización (tiene coña el doble sentido), está en contra de la discriminación positiva porque va contra el sueño americano y disminuye la eficiencia. La igualdad es otra cosa (en el fondo, tiene razón; pero el problema está, precisamente, en el fondo, no en la superficie).

Capitalismo competitivo para blancos y negros. Mercado libre para yonquis y camellos encorbatados. Lo dice Becker.

Publicado el miércoles, 4 de octubre de 2006, a las 0 horas y 03 minutos

SER ANÓNIMO.. Me gusta Hopper. Me gusta Bansky.

Publicado el miércoles, 4 de octubre de 2006, a las 2 horas y 23 minutos

RECUERDO ESPONTÁNEO DE EL MERCANTIL.. Además del garito pacense más interesante, durante aquellos días en Badajoz, con mi amigo Jaime, conocí desde el after menos recomendable hasta el bar de la hípica (sic). Nos comimos las noches y nos bebimos las tardes. Recuerdo a su padre en la cocina, cuando nos levantábamos, dándonos un discurso educativo: salir está bien, pero esto no es normal. El señor, en el fondo, tenía razón. Dos semanas en tierras extremeñas y me muero. Sería un fijo de El Mercantil, por donde se pasarán, a partir de noviembre, músicos como Josele Santiago. Badajoz es una ciudad desconcertante: el único lugar que conozco donde la gente sale de copas a las cinco de la tarde.

Hablando de bebercio y de tierras extremas y duras, la chavala lo dejó porque no podía más, lógico. Pero sigue facturando por aquí y por allá. Bebe consigue disco de oro en Italia (donde hay mucho can de tres patas), algo que también ha logrado en Colombia, Argentina y Estados Unidos, alcanzando medio millón de álbumes vendidos en todo el mundo. Ya ha cantado una pieza en el programa de Gianni Morandi, Non facciamoci prendere dal panico, pero si la cosa sigue así me imagino que habrá presiones para que se anime con una girilla por esos mundos de Mao, ¿no?

Hiperitalianismo. Una curiosidad, sin pretensión de pedantería: el último corte del segundo disco de Josele, Garabatos, es una versión de Francesco de Gregori titulada Buona notte, Fiorellino. Los créditos contienen un error, pues se apellida De Gregori, no Di Gregori. Cada vez me gusta más la interpretación del madrileño, aunque al principio me hacía mucha gracia la zeta de ringrazio pronunciada como ce hache.

Jules Uijttewaal me manda un archivo de sonido con Cardiologia, canción de De Gregori. Pienso en la cacofonía y en cómo escribir de De sin que suene mal. Me comenta que Battiato tiene dos canciones de él y yo le recuerdo aquel post titulado ¡¡Franco, Franco, Franco!! El blog de Jules, Por eso escribo sin acentos, es una de las mejores bitácoras personales que conozco. Creo que me estoy repitiendo.

Me hago la picha un lío. Jules no me ha dicho nada de que Battiato interprete dos piezas de Francesco. Lo que me comentó fue que le pareció curioso, al hilo de mi referencia trasalpina, que él mismo tenga dos canciones del romano, supongo que en su ordenador. Siempre me ha gustado la canción aquella sobre el amigo español. Creo que ya lo he contado aquí, pero es muy muy macabra: Hanno ammazzato Pablo, Pablo é vivo. Uf. Por mi parte, siempre he preferido a Fabrizio de André. Como diría mi amigo Manuel: ligas mayores.

Falha no recebimento do arquivo "01 Cardiologia.mp3" de Jules, dice el bicho. Bueno. En la foto de la izquierda, la portada de Rimmel, el disco que me robó Cañete cuando vino con La Perla a verme a Roma, mucho antes de que comenzase Mi vida como un chino. Nunca volví a comprarlo. ¿Te acuerdas, Paco?

Publicado el jueves, 5 de octubre de 2006, a las 21 horas y 03 minutos

UNIVERSO LUMI.. Diario de dos puteros.

Moraleja: la especialización es el futuro.

Publicado el viernes, 6 de octubre de 2006, a las 11 horas y 02 minutos

ME DUELE SÓLO CON LEERLO.. El periodista Nacho Mirás se crece en rabudo.com cuando tira de hemeroteca oral para dar cuenta de inenarrables anécdotas de un micromundo escrito en tiempo pretérito. Agárrense bien los machos y no se pierdan la última, titulada La ficción superada.

Publicado el sábado, 7 de octubre de 2006, a las 6 horas y 08 minutos

EL OTRO.. No conozco los nuevos informativos de las cadenas que han irrumpido últimamente en el panorama televisivo español. Vi, eso sí, la entrevista que Gabilondo le hizo a Rajoy y me gustó. Pero si hablamos de telediarios realmente alternativo, he aquí Telenoticies Delfí.

Publicado el sábado, 7 de octubre de 2006, a las 6 horas y 10 minutos

CAOS SOCIAL O CÓMO ENTENDER RÍO DE JANEIRO.. Un irónico texto escrito en portugués que bien puede servir para comprender la idiosincrasia de la violenta y bella ciudad carioca. Sin cursivas para facilitar la lectura. Vale la pena.


AL QAEDA QUERIA EXPLODIR O CRISTO REDENTOR

Washington-CNN Special

Documentos mantidos em sigilo pela Polícia Federal do Brasil revelam que a Al Qaeda, de Osama bin Laden, ordenou a execução de um atentado no Brasil. O alvo da ação seria a estátua do Cristo Redentor, um dos símbolos mais conhecidos do Rio de Janeiro. Bin Laden destacou dois mujahedins para o seqüestro de um avião que seria lançado contra a "estátua-símbolo dos infiéis cristãos".

Os registros da Polícia Federal dão conta de que os dois terroristas chegaram ao Rio no domingo, 5 de setembro, às 21h47m, num vôo da Air France. A missão começou a sofrer embaraços já no desembarque, quando a bagagem dos muçulmanos foi extraviada, seguindo num vôo para o Paraguai.

Após quase seis horas de peregrinação por diversos guichês e dificuldade de comunicação em virtude do inglês ruim, os dois saem do aeroporto, aconselhados por funcionários da Infraero a voltar no dia seguinte, com intérprete. Os dois terroristas apanharam um táxi pirata na saída do aeroporto, sendo que o motorista percebeu que eram estrangeiros e rodou duas horas dando voltas pela cidade, até abandoná-los em lugar ermo da Baixada Fluminense. No trajeto, ele parou o carro e três cúmplices os assaltaram e espancaram.

Eles conseguiram ficar com alguns dólares que tinham escondido em cintos próprios para transportar dinheiro e pegaram carona num caminhão que entregava gás. Na segunda-feira, às 7h33m, graças ao treinamento de guerrilha no Afeganistão, os dois terroristas conseguem chegar a um hotel de Copacabana.

Alugaram então um carro e voltaram ao aeroporto, determinados a seqüestrar logo um avião e jogá-lo bem no meio do Cristo Redentor. Enfrentam um congestionamento monstro por causa de uma manifestação de estudantes e professores em greve - e ficaram três horas parados na Avenida Brasil, altura de Manguinhos, onde seus relógios são roubados em um arrastão. Às 12h30m, resolvem ir para o centro da cidade e procuram uma casa de câmbio para trocar o pouco que sobrou de dólares.

Recebem notas de R$ 100 falsas, dessas que são feitas grosseiramente a partir de notas de R$ 1. Por fim, às 15h45m chegam ao Tom Jobim para seqüestrar um avião. Os pilotos da VARIG estão em greve por mais salário e menos trabalho. Os controladores de vôo também pararam (querem equiparação com os pilotos). O único avião na pista é da TAM, mas está sem combustível.

Aeroviários e passageiros estão acantonados no saguão do aeroporto, tocando pagode e gritando slogans contra o governo. O Batalhão de Choque da PM chega batendo em todos, inclusive nos terroristas. Os árabes são conduzidos à delegacia da Polícia Federal no Aeroporto, acusados de tráfico de drogas, que tiveram plantados papelotes de cocaína nos seus bolsos.

Às 18 horas, aproveitando o resgate de presos feito por um esquadrão de bandidos do Comando Vermelho, eles conseguem fugir da delegacia em meio à confusão e ao tiroteio. Às 19h05m, os muçulmanos, ainda ensangüentados, se dirigem ao balcão da VASP para comprar as passagens. Mas o funcionário que lhes vende os bilhetes omite a informação de que os vôos da companhia estão suspensos. Eles, então, discutem entre si: começam a ficar em dúvida se destruir o Rio de Janeiro , no fim das contas, é um ato terrorista ou uma obra de caridade.

Às 23h30m, sujos, doloridos e mortos de fome, decidem comer alguma coisa no restaurante do aeroporto. Pedem sanduíches de churrasquinho com queijo de coalho e limonadas. Só na terça-feira, às 4h35m, conseguem se recuperar da intoxicação alimentar de proporções eqüinas, decorrente da ingestão de carne estragada usada nos sanduíches. Foram levados para o Hospital Miguel Couto, depois de terem esperado três horas para que o socorro chegasse e percorresse os hospitais da rede pública até encontrar vaga. No HMC foram atendidos por uma enfermeira feia, grossa, gorda e mal-humorada. Debilitados, só terão alta hospitalar no domingo.

Domingo, 18h20h: os homens de Bin Laden saem do hospital e chegam perto do estádio do Maracanã. O Flamengo acabara de perder para o Paraná Clube, por 6x0. A torcida rubro-negra confunde os terroristas com integrantes da galera adversária (que havia ido de Kombi ao Rio ) e lhes dá uma surra sem precedentes. O chefe da torcida é um tal de "Pé de Mesa", que abusa sexualmente deles.

Às 19h45m, finalmente, são deixados em paz, com dores terríveis pelo corpo, em especial na área proctológica. Ao verem uma barraca de venda de bebida nas proximidades, decidem se embriagar uma vez na vida (mesmo que seja pecado, depois disso tudo... Alá que se ferre!). Tomam cachaça adulterada com metanol e precisam voltar ao Miguel Couto. Os médicos também diagnosticam gonorréia no setor retofuricular inchado (Pé de Mesa não perdoa!).

Segunda-feira, 23h42m: os dois terroristas fogem do Rio escondidos na traseira de um caminhão de eletrodomésticos, assaltado horas depois na Serra das Araras. Desnorteados, famintos, sem poder andar e sentar, eles são levados pela van de uma Ong ligada a direitos humanos para São Paulo .

Viajam deitados de lado. Na capital paulista, perambulam o dia todo à cata de comida. Cansados, acabam adormecendo debaixo da marquise de uma loja no Centro. A Polícia Federal ainda não revelou o hospital onde os dois foram internados em estado grave, depois de espancados quase até a morte por um grupo de mata-mendigos. O porta-voz da PF declarou que, depois que os dois saírem da UTI, serão recolhidos no setor de imigrantes ilegais, em Brasília, onde permanecerão até o Ministério da Justiça autorizar a deportação dos dois infelizes, se tiver verba, é claro.

Os dois consideraram desnecessário terrorismo no Brasil e irão sugerir um convênio para realização, no Rio e São Paulo , de treinamento especializado em caos social para o pessoal da Al Qaeda.

Publicado el sábado, 7 de octubre de 2006, a las 6 horas y 32 minutos

DISCOS QUE VIAJAN Y QUIEREN SER ESCUCHADOS. Aturullado ya de tantos Strokes, me decido a poner a Quique González cuando se cuela Wilco en el aparato. Supongo que estaría archivado en el reproductor. Encima de la torre, una ídem de cedés. Oh, la sobreinformación.

Escucho más música en São Paulo en conciertos y bares que en mi casa, que no es una casa sino un apartamento situado en la vigesimocuarta planta de un edificio cuyo balcón da al este de esta metrópoli. He comprado discos que no he abierto. Me han grabado discos que no he escuchado. Me da pereza abrir el portátil y rebuscar en todos aquellos archivos sonoros que me bajé en Londres, tiempos en los que vívia como un chino.

Cuando me fui a la capital británica, metí en una maleta de tamaño mediano, tirando a pequeño, sólo un disco de Javier Ruibal que me había regalado Paco en su visita a Roma. Paco, también conocido como Caño, me trajo varios recopilatorios de su propia cosecha, con portadas cuidadas y canciones escogidas. Gracias a él conocí a Ruibal.

Tiempos de facultad y escapadas a la sala Galileo a ver al del Puerto, a Javier Krahe, a Faemino y Cansado y a otros. Cerca de allí pillaba Revólver, la mítica. Tiempos de independencia y fugas al sótano oscuro a ver a Los Planetas, El Inquilino Comunista, Australian Blonde, Automatics o Elastica, que había traído como teloneros a unos por entonces prácticamente desconocidos Supergrass.

También vimos a Los Coquillos. Aquéllo si que era indie por necesidad, de Las Canteras al Foro, banderas canarias y un gallego subido al escenario, mangándole la púa a Ginés y arrebatándole su micrófono para cantar borracho, borracho hasta el amanecener, muy borracho...

A Londres, decía, sólo me llevé aquel Pensión Triana pacopirata y, por error, ya que iba dentro de una grabadora, una cinta de Fabrizio de André que me había grabado Andrea Carvelli en Roma. Cómo te echo de menos, porca putana.

Hay dos tipos de viajeros: los que se acostumbran a su maleta y los que tienden a reducirla. Yo soy de los segundos. Cargo con mi casa a cuestas y procuro viajar con lo necesario. Después de un mes en tu nuevo destino, percibes que un tercio de lo que has llevado, si no más, es prescindible. Inconscientemente, rellenas ese tercio de supuesto vacío con un tercio de nuevos objetos teóricamente útiles. Antes de volver al hogar, que es el hogar de la familia Bruñulf, percibes que te sobra un treinta y tres por ciento y que la maleta es la misma de siempre.

Mi vida discurre bebiendo tercios y dejándome treinta y tres por cientos por ahí adelante.

A São Paulo sólo me traje discos grabados. Otros han llegado por correo. Algunos me los han tostado aquí. Y sí, he comprado algunos, de los que no voy a hablar ahora. Porque en este post pretendía charlar de la sobreinformación, de la contaminación sonora, de las galletas polvorientas que alfombran el suelo de mi habitación. Y de que cuando me aturulla, o aturrulla, el earth este de los Strokes me voy a por la pila de cedés, los coloco encima de la torre y ahora los repaso:

- Éste disco de Cornelius, apodo del diseñador de vestuario Keigo Oyamada, me lo grabó Pedro. Lo sé por esta dejada caligrafía estampada en el cedé. Título: Fantasma.

- Los jóvenes mueren antes de tiempo. Me lo grabó Manuel Pazos en Madrid. Los dos primeros discos de Deluxe se quedaron en un puente de Richmond.

- Me gusta (otra vez Pedro) el garabato de First (tachado New) Impressions Of Earth. El último de los Strokes.

- Josele Santiago. Maqueta de Las golondrinas etcétera. Me lo grabó la gente del Foro. Ercoco, creo.

- Los Enemigos. Grabación de la actuación de los madrileños en el Festimad 2001. Registrado por partida doble por Ercoco y Marta, del Foro, si mal no recuerdo. Gracias, chavales.

- Oscura la habitación y tú en la cama, te robé estas canciones. Lavapiés. Wim Mertens. El Cabaret Galactic, de Pascal Comelade. Intervention Divine, de Elia Suleiman.

- Lori Meyers. Hostal Pimodan. Me lo dio Noni una noche en el Ruido Rosa, Granada.

- Franco Battiato. Una recopilación que me grabó Luca, con un precioso regalo: la canción final la interpreta él. La grabó en su estudio de Ostia, litoral romano. Este disco me lo dio después de que le robasen la furgoneta. En ella, estaban el Transformer y el New York, de Lou Reed, y I'm Your Man, de Leonard Cohen. El coche apareció, pero los discos, no. Bueno, parece ser que no se llevaron el de Èlena, que no tenía carátula, pero Luca terminó extraviándolo. Me olvidé de decir que los cuatro eran míos. No he vuelto a comprar ninguno.

- Fabrizio de André. Mi innamoravo di tutto. Me lo grabó Carlo Gazzi en Lavapiés. Ho voglia di vederti, cabrón.

- Cat Empire. No sé ni qué álbum es. Pedro. São Paulo.

- Aquí te quiero ver. The Postal Service. Give Up. Matthew, cómo no, en Londres. O si no me lo mandó por correo a Madrid o me lo trajo personalmente... Me encantan. Como también me gustan Death Cab For Cutie.

- Fabrizio de André. Non al denaro, non all'amore, nè al cielo. Estos acentos no hay Mao que los entienda. Carlo, de nuevo.

- Bueno, ahora suena Quique González. Manuel, en su estudio de Madrid. Kamikazes enamorados, Pájaros mojados y Personal. Grande. Manuel y Quique. Los dos. Salitre 48 lo he escuchado muchas veces en un bar de Lavapiés de cuyo nombre prefiero olvidarme. La noche americana lo tengo a miles de kilómetros de aquí. No se si me agenciaré cuando vuelva a España Ajuste de cuentas, el directo. Como anécdota, Manuel y servidor estuvimos en Salitre, 48. En la misma casa donde fue compuesto el disco. En aquel estudio vivió David e Inés justo cuando se mudó Quique. La intrahistoria de la música.

- Un cedé blanco con Bruñulf en letras mayúsculas. No comment.

- Cinderella me grabó el I Might Be Wrong Live Recordings. Radiohead es una de mis bandas favoritas pero me desenganché después del tercer disco. Todavía no sé por qué.

- Here Comes Summer... Cosecha londinense. De las bodegas de Will & Lucy. Me encantan los discos que me graban. Éste no sé ni lo que tiene dentro, pero la galleta es roja y tiene un corazón negro pintado. Con ellos, descubrí muchas cosas. Son la vanguardia.

- Manuel Pazos se equivocó cuando escribió el título y se le escapó un cruzando. En realidad, Pablo Novoa Cruza el Atlántico. El actual subtítulo de Mi vida como un chino es un pequeño homenaje.

- Gonzales Uber Alles. Carlo, de nuevo. Más Badmarsh & Shri. Más State of Bengal.

- El recopilatorio Bar Pekeño Salvaje, de Ministers, The Vientre, Huevos Canos y King Putreak. Me lo dieron los Kikes y es el único original que me traje. Antes, me despisté.

- Wilco. Manuel Pazos me grabó A Ghost Is Born. Tremendo concierto en Aqualung. ¿Os acordáis, Enrique y Naiara?

- Letra temblorosa y burbujas. Me lo grabé yo mismo, analfabeto digital, y de la tipografía se encargó Carlo. Una recopilación de Wilco bajada de mi ordenador. La primera canción es un sindiós. No funciona y hay que pasar a la segunda. Y me jode, porque es muy buena, pero me jode más todavía no acordarme de su nombre.

- Minotaur Shock. ¿Carlo?

- The Flaming Lips. Yoshimi Battles The Pink Robots. Pedro.

- Tied & Tickled Trio. Molan. Me lo grabó Carlo, lo que me hace pensar en que este chaval se merece un monumento. Grazie, caro.

- Bueno, bueno, bueno... Me asaltan las lágrimas. Escrito y subrayado: Matías. Abajo, con la ce de copyright por delante, Naiara Records With Love. Yo también te quiero, chata.

- Los Delinqüentes, escrito con ce y u. De los últimos tiempos en Lavapiés.

- Un cedé que teóricamente contiene un vídeo que nunca he visto y del que no procede hablar. Gracias, Lucky.

- Dentro de una caja, dos discos sin rotular. Una habitación.

- Una caja rosa, una recopilación y un show de Vive la Fête. Obrigado, Fabio.

En mi cuarto, discos por el suelo. En mis teclas, la pereza.

Feliz noche.

Publicado el sábado, 7 de octubre de 2006, a las 7 horas y 49 minutos

ELECCIONES EN BRASIL: PRIMER DEBATE LULA VS. ALCKMIN.. Tras forzar un segundo turno electoral, Alckmin finalmente podrá verse cara a cara con Lula, quien aceptó el encuentro ante las cámaras de la TV Bandeirantes con el líder socialdemócrata del PSDB. El primero tratará la cuestión ética. El candidato del Partido dos Trabalhadores (PT) y actual presidente de Brasil fijará su atención en los avances sociales durante su gobierno.


SIGA EN VIVO EL DEBATE:

Primer bloque

20:33: Alckmin abre el primer encuentro televisivo entre un presidente de la República y el candidato opositor. Alckmin dice que va a recortar gastos de la corrupción, de la ineficiencia, de la burocracia, de las compras superfacturadas. Aboga por el combate al desperdicio para convertir a Brasil en el primero de los países emergentes.

20:36: Lula dice que el PSDB recortará gastos del pueblo trabajador. Dice qhe Alckmin debería agradecerle la salvación de Brasil, un país en quiebra cuando el tomó sus riendas. Lula, a quien las encuestas le dan ventaja, está a la defensiva.

20:38: Alckmin dice que Lula subirá los impuestos y que no ha respondido a su pregunta. Le pregunta de dónde salió el dinero con el que se iba a pagar el dossier que acusaba de corrupción a Alckmin (véanse los links al final de este post).

20:40: A Lula le pierden los debates. Suele encenderse y, por ello, los evitó antes del primer turno. Lula habla pero sigue sin contestar a las preguntas de Alckmin.

20:42: Alckmin: Responda de dónde viene el dinero para pagar el dossier.

20:43: Lula: Yo respondo con claridad. No soy un policía y no condenaré a un inocente ni liberaré a un culpable. El líder del PT contraataca...

20:44: Alckmin: Tengo 33 años de vida pública honrada. Cuando dice que la corrupción comenzó antes de usted, no se refiere a mi gobierno sino al anterior gobierno al suyo. El socialdemócrata critica la gestión sanitaria del gobierno Lula. Voy a recuperar la salud. En cuanto al gobierno federal, si alguien no tiene moral para hablar de ética es Lula.

20:46: Lula, cuyo gobierno ha vivido numerosos casos de corrupción, en vez de defenderse opta por el ataque.

20:47: Alckmin: Cuánta mentira, cuánta mentira. Dice que el gobierno fue derrotado y que hubo investigaciones parlamentarias por el poder de los hechos.

En resumen, durante esta primera parte del debate, Alckmin le pregunta a Lula de dónde salió el dinero para pagar un dossier encargado por el PT que contiene informaciones falsas que vinculan a Alckmin y al gobernador socialdemócrata de São Paulo, José Serra, con casos de corrupción. Por ello, han dimitido cuadros del PT, incluido el presidente del Partido, que salió de escena para no perjudicar la elección de Lula en segunda ronda. Lo hizo, además, antes de este debate para que Lula tuviese una carta en la manga. Vendría a decir: Como pueden ver, somos un partido limpio que depura a los implicados en casos de corrupción. Sí, Lula, de acuerdo, pero estamos hablando del presidente de tu partido...

Durante estos minutos, por otra parte, Lula ha preferido el contraataque a la explicación de por qué la corrupción ha calado en su partido. Ha intentado en vano desempolvar casos turbios del PSDB, cuando su casa no está precisamente limpia. Lula debería mantener un perfil de estadista y no lanzarse en acusaciones de patio de colegio, pues tiene las de perder.

Alckmin lo está haciendo bien, centrando su discurso en la corrupción del PT, simbolizada en el citado caso del dossier. Es el más reciente y, además, responsable de que Lula no ganase las elecciones en la primera vuelta.


Segundo bloque

20:56: Lula le hace una pregunta sobre casos de corrupción en el estado de São Paulo, donde Alckmin era gobernador hasta hace bien poco.

20:58: Alckmin se desmarca de la pregunta y comienza a dar datos de la gestión de su gobierno del estado de São Paulo. Dice que el gobierno federal (de Lula) no ayudó a São Paulo y recalca que en el estado más importante del país ganó él.

20:59: Lula: Las políticas sociales del estado de São Paulo son responsabilidad del gobierno federal. O sea, de Lula.

21:00: Alckmin: Yo no le echo las culpas de las responsabilidades de mi gobierno a mis amigos. Dardo de Alckmin a las dimisiones de políticos del partido de Lula, que fueron asumiendo culpas o renunciando a cuenta gotas, sin que la porquería salpicase al presidente. Dice también que nunca hubo en su partido cinco ministros implicados en corruptelas. ¿No lo sabía, candidato?.

21:01: Lula dice que el PSDB acostumbra a esconder el polvo debajo de la alfombra, pero cuando él era crío su madre le enseñó a apartar el sillón para barrer abajo. Dice que el caso del Valerioducto comenzó en Minas Gerais, estado gobernado por Aécio Neves, uno de los grandes barones del PSDB y posible candidato electoral de su partido para las elecciones de 2010. Si Alckmin no gana el segundo turno, claro.

21:04: Alckmin: No respondió. No dice la verdad. Sus ministros no dimitieron. El candidato socialdemócrata habla alto y claro.

21:05: Lula se refiere al pasado para acusar de corrupción al PSDB. Dice que es mejor que aparezcan casos de corrupción y no que no lleguen a conocerse. Le pregunta sobre las políticas sociales de Alckmin en el estado de São Paulo.

21:06: Alckmin responde que Lula no conoce las cifras de beneficiados. El socialdemócrata parece el presidente y Lula, el aspirante. Corbata roja sobre la camisa blanca del líder del Partido dos Trabalhadores. Alckmin, finas gafas, corbata amarilla con listas azules y sonrisa irónica a punto de escapársele por la comisura derecha de su boca. Sabe que, si terminase ahora el debate, ganaría a los puntos.

21:09: Lula dice que ayudó a once millones de familias pobres. Y usted, Alckmin, pregunta.

21:11: La Bolsa Escola y la Bolsa Alimentaçao la creó el gobierno de Fernando Henrique Cardoso (FHC), dice Alckmin. Es una mentira decir que yo voy a acabar con el Bolsa Familia, el programa social del actual gobierno Lula.

21:12: Revuelta en el plató. No hay réplica por las acusaciones de mentiroso. El periodista-árbitro gasta imparcial corbata gris. Las reglas son las reglas.

21:13: Nunca se dieron tantos créditos en este país. Lula añade que Brasil nunca ha dado un salto tan grande en pos de la igualdad. Su prioridad es privatizar y la nuestra, invertir en lo social. La economía brasileña nunca creció tanto.

21:15: Alckmin dice que el gobierno Lula desperdicia dinero en dietas y viajes, lo que conduce a la ineficiencia y la corrupción.

21:16: Lula se calienta. Grita: No sea liviano, no sea liviano. Se ha enfadado y dice que tras los televisores hay gente inteligente.

21:17: Lula: ¿Esa sobriedad administrativa suya por qué no dio resultado en la CPI, o sea, en las Comisiones Parlamentarias de Investigación?

21:18: Alckmin: El candidato Lula es un buen comentarista Lula cortó el dinero que FHC daba para la reeducación.

21:22: Este ordenador se me cuelga constantemente. Difícil ser ágil si la tecnología, en vez de ayudar, lastra el seguimiento del debate. En fin. Alckmin tacha a Lula de propagandista.

21:25: Lula habla de la creación de la Farmacia Popular, que permite comprar medicamentos por un diez por ciento de su valor. Dice que nunca se ha hecho tanto por la historia del país.

21:26: Alckmin: La salud en Río fue abandonada. En cuatro años, usted no ha licitado ni una sola obra.

21:27: Lula: Pensé que el gobernador iba a reconocer alguna cosa. Habla de los avances en saneamiento básico con su gobierno.

Es curioso que, desde el comienzo del debate, Lula siempre se refiere a Alckmin como gobernador. Obviamente, el no se nombra a sí mismo como presidente, pero indirectamente marca las distancias. Yo soy el presi. Tú, el responsable de un estado.

Lula se recupera un poco, pues a la hora de mencionar cifras y cifras lleva la ventaja. Si Alckmin fuese el presidente, podría hacer lo mismo. Ocurre que el telespectador medio o no conoce esas cifras o no puede contrastar tanto cero. Ocurre lo mismo, por ejemplo, en la lucha contra la pobreza. Con Lula, descendió un 19 por ciento en tres años, una cifra loable. Pero hay que tener en cuenta que en el anterior periodo, ésta había disminuido un 18,5 por ciento. O sea, que durante el gobierno Lula la pobreza bajó sólo un 0,5 por ciento respecto a los tres años anteriores.

Si la elección de presidente dependiese de este debate, Alckmin ya estaría a esta hora camino del Planalto. Aunque, bien mirado, todo es una cuestión de perspectiva. Desde el nordeste del país, la óptica y el filtro serán o son distintos. Difícilmente, Lula se llevará muchos votos, tras este debate, del estado de São Paulo, clave en el pase de Alckmin al segundo turno.


Tercer bloque

21:36: Lula le plantea a Alckmin el tema de la inseguridad pública y la ola de violencia en São Paulo, dominado por el PCC, la mafia carcelaria que controla el tráfico de drogas en la capital económica y financiera del país.

21:37: Alckmin tiene dos minutos para responder: Lula habla como un comentarista. Él se omite. Dice que la inseguridad ciudadana es un problema nacional. Y sí es de todo el país, es del presidente.

21:39: Lula dice que en São Paulo se redujo el presupuesto en materia de seguridad con Alckmin como gobernador.

21:40: Alckmin se dirige a los telespectadores en un delicado tema como éste. Se defiende con cifras y dice que el PSDB trabaja y no se esconde. Le plantea a Lula el tema de la política exterior brasileña y el caso Bolivia: expropiación del gas.

21:42: Lula responde irónicamente. Nuestra política exterior ha fracasado por... Y entonces habla de cifras de exportaciones y dice que Brasil ya no se relaciona sólo con Estados Unidos y la Unión Europea. Este país conquistó autoridad moral. Voy a hablar con Morales porque sé que ese pueblo pasa necesidades y Brasil tiene que entender eso, dice.

21:43: Alckmin: Detrás de esa palabrería, hay un presidente débil. El presidente de Brasil ha sido omiso y sumiso. Tiene que defender su país.

21:46: Lula: Es difícil discutir con alguien que piensa que estamos todavía en la Guerra Fría. Muy bueno. Lula dice que tienen relaciones con China y dice que defenderá al país. Le pregunta al gobernador, a quien tacha de rey del apagón, cuál es su propuesta energética para Brasil.

21:47: Alckmin: La mala suerte de Brasil es que tiene apagones por falta de inversiones. Habla de un clima de inseguridad creado por el gobierno Lula. Saca a colación las invasiones del MST. Propone la diversificación de la matriz energética.

21:50: Lula y Alckmin se enzarzan en una guerra de cifras y kilowatios.

21:51: Alckmin: En cuatro años no licitó la construcción de ninguna hidroeléctrica. Teremos problemas en 2009 por la inoperancia del gobierno en la cuestión energética. Apuesta por hidroeléctricas, centrales de biomasa y otras fuentes de energía alternativas. Critica la Operación Tapaburaco, que cubrió los agujeros de las carreteras del país. Un remiendo que con las lluvias...

21:53: Lula: Vosotros pensábais con una mentalidad pequeña. Yo no quiero que Brasil exporte sólo a los EEUU y a la UE sino a todo el mundo.

21:55: Alckmin: El mundo del candidato Lula es el mundo virtual. No conoce la realidad. Alckmin se sigue dirigiendo a los telespectadores y habla de Lula en tercera persona, como si no estuviera presente en el plató. Una estrategia de ninguneo que tal vez surta efecto.

21:57: Lula: Fui candidato electoral tres veces y entiendo que critique la gestión del gobierno. Las personas están viviendo con más y dignidad y respeto en este país. No le cuesta nada reconocer estas cosas, Alckmin. Reconózcalas.


La ola de violencia en São Paulo, el caso del gas boliviano, la política exterior sur-sur... Han salido temas interesantes que podrían dejar mal parados a ambos. Alckmin aprovecha el problema empresarial y diplomático con Bolivia para sembrar el pánico entre la audiencia. Comienza con la expropiación y termina con las acciones del Movimiento de los Trabajadores Sin Tierra (MST). Alckmin pretende confundir y tal vez lo consiga entre el núcleo duro de su electorado, las clases media y alta. Pero si hay alguna gestión de Lula defendible, ésta es la de la reforma agraria que está llevando a cabo su gobierno. A todas luces, insuficiente, dada la magnitud del problema. Pero un gran paso en comparación con la política agraria de los anteriores gobiernos. Sí, el MST busca visibilidad a través de ocupaciones de tierras y manifestaciones, pero es errado criminalizarlo. Millones de brasileños sin tierra, pobres, necesitados. Millones de hectáreas vacías, improductivas, en manos de un par de propietarios. Lula está comprando tierras para dárselas a los desamparados. La tierra debería ser para quien la trabaja, ¿no?


Cuarto bloque

22:05: Preguntan los periodistas. Lula es el primero en responder. Dice que mientras algunos políticos escondían la mierda bajo la alfombra, él no lo ha hecho. Aboga por investigar los casos de corrupción y por darle autonomía plena a la policía federal. Lenguaje no verbal de Lula: agresivo. Bruscos movimientos de brazos y manos. Rostro inflamado.

22:08: Alckmin dice que Lula no responde a las preguntas sobre corrupción. Añade que en el palacio de gobierno se tramaron casos ahora conocidos. En uno de ellos, implicado hasta el ministro de la Casa Civil, critica.

22:10: Pregunta a Alckmin sobre jóvenes delincuentes. Estoy en contra de reducir la mayoría de edad penal. Vamos a perfeccionar la legislación. La impunidad es la madre de toda la corrupción. Se refiere al AeroLula, el avión con el que Lula se desplaza por el país. Ni el presidente de Francia ni el Papa lo tienen, según él. Dice que va a venderlo y con el dinero, hacer cinco hospitales. Populismo a manta... Tirón de orejas, Geraldo.

22:15: Pregunta a Lula, quien pasa de la cuestión y vuelve al AeroLula. Cambia de tercio y habla de la desintegración de la estructura de la familia brasileña.

22:18: Alckmin: Lula y yo somos bien diferentes. El estado de São Paulo tenía dos aviones y vendí los dos. Tenía dos helicópteros y le di uno a la policía. Una señora, cuando compra un kilo de azúcar, paga un cuarenta por ciento de impuestos. Pero Lula llegó al poder, se encontró con cuatro aviones y compró uno más.

22:20: Lula: El 63 por ciento de los crímenes que descubrió la policía federal se produjeron antes de mi llegada al poder. Sin comentarios.

22:21: Pregunta sobre los estratosféricos tipos de interés. Muy oportuna. Responde Alckmin: Brasil crece un tercio de los países emergentes. El gobierno Lula es un gobierno tortura. Nuestra política fiscal es ruin. Incluso se van a aumentar los impuestos. Ineficiencia en el gobierno público. Gastó más en publicidad y propaganda que en saneamiento básico. No hay que desperdiciar el dinero del pueblo.

22:24: Lula dice que Brasil va a crecer más de un cinco por ciento porque las bases están colocadas.

22:25: Alckmin habla de un país empobrecido y de una clase media sin dinero. Los mayores intereses del mundo. Lula necesita que estén altos porque no tiene credibilidad.

Parece que esto se ha terminado. Alckmin ha hecho un buen debate. Presencia y buenas formas de presidente, aunque sea candidato opositor. Lula, más nervioso, a la defensiva. No extraña que no quisiese presentarse a los anteriores debates, en los que debería enfrentarse a tres candidatos opositores. Su insignia con la bandera de Brasil en la solapa, muy de presidente, pero sus gestos y su tono eran más propios del candidato de la oposición de izquierdas. Porque sabemos quién es Lula, que si no... No ha salido reforzado del debate, pero es que era muy difícil que eso se produjese. Ahora bien, conservará los votos de la primera vuelta y está por ver para quién irán los votos indecisos y los que fueron a parar a Cristovam Buarque y Heloísa Helena. Lula depende del voto útil.


Quinto bloque

22:34: Servidor tiene ganas de fumarse un cigarro. Los candidatos se hacen preguntas mutuamente. Alckmin vuelve a preguntar a Lula, a quien acusó de irónico e irrespetuoso, de dónde vino el dinero para pagar el dossier y dónde está escrito que él vaya a realizar privatizaciones.

22:35: No estoy respondiendo a Alckmin sino al pueblo brasileños, dice Lula, que acusó al PSDB de haberlo privatizado todo.

22:37: No mienta, Lula. Fue usted quien dijo que yo iba a privatizar Petrobras, Caixa Económica Federal y Correios. Yo no voy a privatizar porque no es necesario. Tampoco voy a acabar con el Bolsa Familia.

22:38: El PSDB y el PFL privatizaron todo en este país, acusa Lula. Cuando acaben, ¿qué van a hacer? ¿Privatizar la Amazonia?

22:39: Lula le pregunta a Alckmin sobre su programa de Educación. El socialdemócrata responde poniendo como ejemplo su gestión en el estado de São Paulo. Lula se pone las gafas, literalmente, y dice que Alckmin se ha puesto nervioso. Critica las escuelas de lata.

22:43: Alckmin apunta que la existencia de escuelas de lata no es verídica. No estoy enfadado. Comenta que prefiere a los que me corrigen que a los que me adulan, porque me corrompen.

22:45: Lula dice que hay que exportar commodities pero también inteligencia. Da las gracias y emplaza al público a un próximo debate.

22:47: El PT tuvo su oportunidad y la dejó pasar. Su receta es errada: aumentar el gasto y los impuestos. Esto se acaba con el discurso final de Alckmin, que apuesta por la firmeza en la política económica. Compromiso con los servicios públicos de calidad. Alckmin, médico de formación, dice que el de Lula tal vez ha sido uno de los peores gobiernos en área de Salud. Pide al país un voto de confianza.


Esto se ha terminado. El último jueves de este mes, segundo debate catódico, si no hay otro antes en TV Gazzeta (está por ver). Lula, agresivo, ha terminado el encuentro cabreado. Se ve que el escenario televisivo es del gusto del Alckmin. Su sonrisa irónica sigue estampada en su rostro. Se va contento. Sabe que será muy difícil ganar las elecciones pero es consciente de que este debate y el próximo le benefician.

Según los lectores del portal Uol, Alckmin ganó el debate con un 64,88 por ciento de los votos. Lula perdió con un 35,12 por ciento. Un total de 78.311 personas han participado en la votación.

Así vio lo vio el columnista Fernando Rodrigues.

_________________________________________

Elecciones en Brasil, minuto a minuto:

El primer turno electoral: Alckmin sorprende

Habrá segundo turno: las reacciones

Publicado el lunes, 9 de octubre de 2006, a las 1 horas y 02 minutos

¿PASA LA VIDA?. Globo sonda de Burdon: Una conocida banda a vuelto a la carretera. Le respondo en los comentarios del post anterior que me huele a Los Delinqüentes, pero compruebo en su jergón que quien vuelve es Pata Negra. La curiosidad y casualidad es que Rafael Amador ha colaborado durante estos últimos años con Los Delinqüentes, que también salen de gira. Más información del regreso en la página web de Cathy Claret. Merci, caballero y señora.

Publicado el martes, 10 de octubre de 2006, a las 1 horas y 51 minutos

DESDE ESAS PEQUEÑAS HISTORIAS PORTEÑAS E INVISIBLES.... Ser un cientifico serio y ser un pelotudo en tu vision de la vida no son cosas que estan peleadas.

Kyo Gisors. Leído en la bitácora de Lu.

Publicado el martes, 10 de octubre de 2006, a las 2 horas y 20 minutos

EXQUISITA Y RUIDOSA LOCURA.. Uno de los tópicos más manidos a la hora de definir la música de un grupo es que podrá gustar o no gustar, pero no dejará a nadie indiferente. Nos permitimos en esta ocasión la licencia para hablar de Bunky, dúo californiano que con su indie noise casero sorprenderá a propios y extraños.

Viene al caso esta reseña sobre los de San Diego porque acaban de finiquitar su gira por España, que llevó al estrafalario combo formado por Emily Joyce (voz y batería) y Rafter Roberts (voz y guitarra) a templos de la independencia nacional como la malasañera sala Nasti o la barcelonesa Sidecar.

Intuimos que no se trató, vista la ausencia de bajo o vientos, de una versión acústica de la banda. Porque a pesar de haberse rodeado de músicos de su ciudad para grabar su primer álbum, Born To Be A Motorcycle (Asthmatic Kitty / Touch Me Records, 2006), Bunky es un proyecto originalmente formado por sólo estos dos músicos, que se curtieron en el mundillo trabajando como técnicos de sonido para gente tan dispar como Fiery Furnaces o Southern Culture on the Skids.

Tres años de brega por los tugurios de San Diego les han bastado para afrontar el salto del charco. Llevan consigo un repertorio difícil de catalogar, porque lo suyo es un crossover sonoro entre el pop gamberro y el folk eléctrico, el ruidismo naif y el punk arty. Términos que quizá no ayudan mucho a definir una propuesta que pone contra las cuerdas a la prensa especializada en su esfuerzo por definir rarezas como ésta. A mí y a Rafter nos gusta música muy diversa, de modo que sonar así es algo natural, comentó Emily en una entrevista a Mondo Sonoro.

Así son los Bunky, íntimos o subidos de tono, según les venga en gana, pues en directo suelen acelerar las baladas (sí, también le dan a la canción ligera) o ralentizar las melodías más efervescentes de herencia roquera. Surrealistas en ocasiones, aparentemente descerebrados por norma y, sin duda, siempre divertidos.

Algunas publicaciones estadounidenses, donde hemos leído críticas apologéticas, han alabado su álbum de debut, que tal vez no tenga mucho que ver con la experiencia en vivo, donde estos roqueros sui generis tiran de improvisación a mansalva.

Interesante propuesta que, salvando las distancias, recordaría por momentos al estupendo When de Vincent Gallo, una joya lo-fi con pinta de haber sido grabada en una penumbrosa habitación, tras la intimidad de un cristal azotado por la lluvia.

Eso sí, para que se pareciese a Born To Be A Motorcycle, el actor de Buffalo tendría que haberlo interpretado tras encender la televisión, subir el volumen sin reparos e ignorar los gritos de la histórica vecina del quinto. Una exquisita locura.

Publicado el martes, 10 de octubre de 2006, a las 3 horas y 15 minutos

MI VIDA COMO UN CHINO RECOMIENDA.... Un blog que acaba de salir de la máquina, quema en las manos, humea como un café recién exprimido y guiña el ojo a Wenders. El cielo sobre Beijing rezuma nostalgia y está hecho con el grano más evocador de plantación. Ordet lo firma (y he aquí otra vez el cine, aunque ojo con sus gustos musicales: Bowie, Calamaro y Bach). Gran comienzo: El título del blog es toda una paradoja porque no hay cielo sobre Beijing. Uhm...

Publicado el martes, 10 de octubre de 2006, a las 3 horas y 44 minutos

SUCEDIÓ EN EL METRO DE MADRID.... Hay historias que sólo te crees si le pasan a una persona determinada. Por ejemplo, ésta. El sujeto y protagonista es Brigado Perón, para cuya descripción se me han acabado los adjetivos hace tiempo. Qué venga Lázaro y se invente unos cuantos.

El de la Biblia, no. El del diccionario.

Publicado el martes, 10 de octubre de 2006, a las 4 horas y 06 minutos

FILIAS (VIGÉSIMO NOVENO EPISODIO).. Di que no, niña.

Publicado el martes, 10 de octubre de 2006, a las 19 horas y 35 minutos

EL QUE AVISA, NO ES TRAIDOR (DE LA REPÚBLICA).. Y yo me pregunto: si los jedis son la hostia, ¿por qué se cargan a una docena de ellos en dos minutos de metraje? Por qué o, casi mejor, cómo.

Sé que debería haber avisado con una palabreja de esas que utilizan los más avezados en el lenguaje internetero para no joder el argumento de un filme, pero ni me acuerdo, ni la encuentro ni creo que me saliese. Tampoco sobraría una advertencia sobre la tropa de la foto de la izquierda: demasiado tarde. Tal vez ya han pinchado sobre ella. Si no es así, háganlo para saber a quién temer antes de salir a la calle.

(A todo esto, la de barbaridades que se han hecho en nombre de la democracia. Y no me refiero sólo a la peli de los Sith esos).

Publicado el miércoles, 11 de octubre de 2006, a las 4 horas y 44 minutos

TRADICIÓN ORAL.. Esta noche, camino a casa, escribí mentalmente un breve relato húmedo. Un tropiezo con
Onán nada más franquear la puerta hizo que desistiese, dejando la pantalla en blanco. Ahora, me fijo que la Mussolini se ha hecho los labios. Hablando de la reina de Roma...

Publicado el miércoles, 11 de octubre de 2006, a las 5 horas y 30 minutos

SOLO LE PIDO A MAO QUE NO ME SALGA UN HIJO TUNO.. Me topo con una bitácora sobre tuning en esta merienda de blogs y me llama la atención su clasificación: deportes / motor. He leído cosas peores, pero también es cierto que el papel que las contenía se ganó a pulso su puesto como envoltorio de pescao.

(Lo siento, Manu, el ao de Mao era una coña).

Publicado el miércoles, 11 de octubre de 2006, a las 9 horas y 05 minutos

LA RAZA.. Tolero que un taxista me dé un par de vueltas, pero no soporto que me meta el rollo, justificándolas.

Nota a pie de post: cuando, después del paseíllo, se despide sonriente tras entregarme la maleta o bulto (menudo sustantivo) sin darme el cambio (dos euros, pongamos), pienso en una revolución. Y no sólo cultural.

Publicado el miércoles, 11 de octubre de 2006, a las 19 horas y 25 minutos

CINCO AÑOS DESPUÉS.. ¿No hay dos sin tres?

- Actualizado a las 15:59 horas: The New York Times todavía no ha colgado nada en su página web a las 15:59 horas en São Paulo, 20:59 horas en la España peninsular.

- Actualizado a las 16:02 horas: El edificio de Manhattan, en Nueva York, arde: sólo se sabe que es una pequeña aeronave y se duda si es un avión, avioneta o helicóptero. Fuente: CNN.

- Actualizado a las 16:04 horas: Bomberos y policías intentan controlar el incendio de un edificio residencial en Manhattan. No se saben los motivos por los que la pequeña aeronave impactó en la construcción. Se especula que las llamas fueron causadas por el derrame de combustible del aparato.

- Actualizado a las 16:05 horas: Angela Pimenta, reportera de la Globo, explica en directo que el edificio es de veinte plantas y que no se sabe si hay víctimas.

- Actualizado a las 16:06 horas: Sin foto, The New York Times da un titular de última hora: Breaking News 3:00 PM ET: Small Aircraft Hits Building on Manhattan's Upper East Side, Police Say.

- Actualizado a las 16:07 horas: Reuters informa de que las autoridades han dicho que no se trata de un ataque terrorista.

- Actualizado a las 16:08 horas: El avión volaba por una ruta diferente de los aviones que impactaron contra el World Trade Center. Hoy se cumplen cinco años y un mes de los atentados más famosos de la historia de la humanidad. Hoy, también, es día once.

- Actualizado a las 16:10 horas: Día de niebla, la aeronave impacta en el décimo piso, según la corresponsal de la Globo, lo que podría indicar que la aeronave tuvo un problema durante el vuelo (un fallo técnico) y comenzó a perder altura.

- Actualizado a las 16:11 horas: El edificio afectado está en la calle 72.

- Actualizado a las 16:14 horas: Urgente de El Mundo. Un avión pequeño o un helicóptero se estrella contra un edificio en Manhatan. Se trata de un pequeño aparato. El impacto se ha producido aproximadamente a la altura del décimo piso.

- Actualizado a las 16:15 horas: El edificio está cerca de la sede de la ONU.

- Actualizado a las 16:17 horas: Los trabajadores de la sede de la ONU se quejan de que no fueron avisados antes del choque. Un portavoz de los Bomberos dice que no hay información sobre heridos o muertos. Se confirma que es un helicóptero.

- Actualizado a las 16:22 horas: Frente al edificio hay un incendio. La ciudad está parada. La policía procura mantener a los curiosos lejos de la esquina de la Avenida York con la Calle 72, según la corresponsal de Globo.

- Actualizado a las 16:22 horas: Según Reuters, los moradores oyeron un fuerte estruendo, como si fuese un bombardeo. En el edificio, hay 190 apartamentos de lujo. Las autoridades niegan que sea un atentado terrorista. La mayor parte de las televisiones estadounidenses están retransmitiendo el acontecimiento en vivo. Ahora se dice que la aeronave era una avioneta y que el piloto no hizo una llamada de socorro a la torre de control. La información de The New York Times es de pago.

- Actualizado a las 16:27 horas: Testigos han manifestado que el avión cayó al suelo tras el impacto.

- Actualizado a las 16:28 horas: CNN. Aircraft crashes into Manhattan high-rise. Imágenes tomadas por ciudadanos y vídeos en CNN.

Publicado el miércoles, 11 de octubre de 2006, a las 20 horas y 52 minutos

INTERIORES. Me voy a subir a un autobús y permaneceré diecisiete horas en él. Diecisiete horas son muchas horas, ¿no?

Publicado el miércoles, 11 de octubre de 2006, a las 23 horas y 36 minutos

IDIOSINCRASIA LITERAL.. Un lugar se conoce a través de sus gentes y sus periódicos. Cuando amaneció y el bus echó el freno, me hice con Gazeta do Paraná.

Publicado el viernes, 13 de octubre de 2006, a las 0 horas y 54 minutos

PONGA UN PANRICO EN SU VIDA.. Resulta que a la niña le ha dado por mostrar su vena lésbica. Poco más puedo añadir.

Publicado el sábado, 14 de octubre de 2006, a las 21 horas y 23 minutos

LÍMITES.. Seguimos hacia el sur y llegamos al cruce de fronteras. Foz de Iguazú, en Brasil. Puerto Iguazú, en Argentina. Ciudad del Este, en Paraguay. El jueves vimos las cataratas desde el lado brasileño y ayer, desde el lado argentino. Pretendíamos estar ahora mismo en Paraguay, pero seguimos en Puerto Iguazú, como consecuencia de una larga charla nocturna con Carolina y Ariel, dos artesanos de Buenos Aires que se buscan la vida en este borde del mapa. Hace sol y tengo resaca.

Publicado el sábado, 14 de octubre de 2006, a las 21 horas y 31 minutos

TRUCHO EN ARGENTINA, PARAGUAIO EN BRASIL, FALSO EN.... Nos comenta el taxista, argentino de Misiones, que Ciudad del Este fue en su día, junto con Hong Kong y Miami, uno de los tres puntos del planeta donde se comerciaban más electrónicos. Pero esto no es metrópoli ni urbe, apenas cuatro cochambrosas calles cruzadas, un zoco latino donde el último gato habla cuatro idiomas. Hasta el Marlboro es de palo. Y el light, ni le cuento.

Publicado el lunes, 16 de octubre de 2006, a las 16 horas y 11 minutos

DESDE EL BLOG DE DOS MAJADEROS.... Hablando de falsificaciones, me viene a la cabeza ahora un post escrito por el Dr. Malcolm sobre un nostálgico artículo de sobremesa...

Desde que las falsificaciones de Armani o Louis Vuitton cada vez son mejores y más difíciles de distinguir de sus respectivos originales, desde que cualquier paleta o FP electrónica, a la mínima, se gasta un audi, un bmw o un mercedes, desde que, en definitiva, no puedes distinguir ya a simple vista a la chusma de la gente realmente importante [...] es necesario acudir a indicadores sociales fiables, de esos que no engañan.

Les propongo uno que es, en mi opinión, infalible. El hule
.

El ácido estudio, que continúa aquí, cuenta ya con una segunda entrega ilustrada.

Publicado el lunes, 16 de octubre de 2006, a las 18 horas y 22 minutos

CIUDAD DEL ESTE: EXCITANTE, SÍ; REFRESCANTE, MENOS.. Subíamos calle arriba cuando un transeúnte apostado en una esquina nos susurró:

- Coca, hierba...

No hicimos caso y, en cuanto se quedó medio metro atrás, le dije a Pedro.

- Me temo que el buen hombre no se refería a una Coca-Cola.

A lo que me dice mi amigo:

- Ni quería decir mate cuando dijo hierba.

Pues no.

Publicado el martes, 17 de octubre de 2006, a las 1 horas y 05 minutos

LA GRASSSSIA DE CAI, POR JAUME PICHOTE.. Éste es el relato de un viaje a los carnavales de Cádiz de hace tres años que realizaron El Pregonero, Cañete, El Zampón y Jaume, que firma este post. Leyéndolo, recuerdo la anécdota lúbrico-celular que cuenta (ya lo decía el chiste: Telefónica, siempre jodiendo). A todo esto, yo a estos interfectos los conozco apenas de vista...

Abro comillas. Jaume wrote:

Nos fuimos desde Badajoz un jueves de febrero de 2005 con dirección a Cadiz. Era el segundo fin de semana de Carnaval. Nuestras intenciones: liar el pollo y ponernos hasta la manilla. El jueves bien. Cena, copitas y a la cama. Todo normal. Sin embargo, el viernes ya salimos una tropa considerable: tíos, éramos más o menos 20. Y se nos unió un par de novias de los integrantes de la expedición con sus correspondientes amigas, que estaban bastantes fresquitas. Ya digo, que de tías eran más o menos 10. Empezamos el típico botellón, con las correspondientes tonterías: que si tú quién eres, que si no me suena tu cara, que si soy de Badajoz, que si la abuela fuma en pipa...

Total, que cuando llegamos a los bares ya le había yo echado el ojo a dos o tres jambas. Mis anteriores visitas a Cadiz se contaban por triunfos. Estaba claro: mi fama me precedía. Las mujeres estaban a punto, y el ambiente entre bailes, copas, porros, sandeces y chupitos, se iba calentando a marchas forzadas. Bueno, pues me tuve que ir a por una que tenía novio, que era amigo de los del grupo y que la noche de autos estaba currando (un periodista, por cierto).

Nos fuimos a unas calles del barrio de la Viña a "hablar a solas". Yo ya estaba bastante golosón. La piba diciéndome que si yo le gustaba, pero que ella tenía novio, que si eso era una locura... Pero no me soltaba, se dejaba querer vamos. Ante mi insistencia nos empezamos a enrollar. Le dije que pa la playa, que no podía más. Me dijo que no. Le dije que pa mi hotel, me dijo que no. Le dije que otra copita, me dijo que no. Le dije que se fuera al carajo, que yo me iba. Y me fui pa mi hotel.

Al día siguiente sábado de carnaval y de resakón. El mejor día de todos. Gran ciego, muchas risas, ligamos con unas noruegas, con las que hicimos pandilla y más cosas, y aparte me enrollé con una troglodita de Granada. Perfecto.

Al día siguiente domingo de bajón. Resaka al cuadrado y pa Badajoz. Llegué a mi casa cerca de las 21:00. Muerto. Me duché, vi un rato la jornada futbolística, comprobé que el C.D. Badajoz había empatado a 0 en casa y me dispuse a ir pal cuarto de baño a lavarme los piños. Serían ya las 11:45. En ese momento me suena el móvil. Miro. Era un número desconocido. Lo cojo y escucho lo siguiente:

- Ere Jaime.
- Sí. ¿quien eres?
- Soy el novio de la comiste el vien-ne.

Estupefacto le pregunto:

- ¿Y qué quieres?
- Nada sólo quería saber cuándo vuelves por Cai.

Ante esta respuesta amenazatoria, se me inflan los huevos y le respondo:

- Pues de momento no tengo pensado ir, ¿por que lo dices?, ¿quieres algo de mí?
- Yo hablá contigo, que tienes musha cara.

Y ya le respondo:

- Mira socio, si tienes que decir algo se lo dices a tu novia, aparte: ¿tú te crees que estas son horas de llamar a una casa decente?

Ante lo cual, el individuo con toda su gracia e indignación me
responde:

- Pisha, ¿tú me va a hablá a mí de de desensia?

Ante esa contestación ya me tuve que descubrir y quitarme el sombrero. Un artista. Le dije que no había pasado nada y que si tenía algun problema me lo dijera que mañana mismo me cojo el coche y voy pallá y le quemaba la casa con su familia dentro. En plan matón. El tío viendo que la había cagado un
poco llamándome y viendo también el tipo de persona que era su interlocutor bajó sus humos y puso fin a la conversación.

Lo más importante: ¿Quién coño le dió mi número a ese artista? ¿No hubiera sido mejor darle el número de un programa de cachondeo de la tele?

Qué grande son los gaditanos. Sacan la gracia incluso de situaciones que no la tienen. Yo a eso no llego.

Publicado el martes, 17 de octubre de 2006, a las 1 horas y 19 minutos

QUIÉN NO HA PENSADO EN ELLO.... La juventud termina el día en que tu jugador de fútbol favorito tiene menos años que tú.

David Trueba. Cuatro amigos. Leído en Desde el jergón.

Publicado el martes, 17 de octubre de 2006, a las 4 horas y 07 minutos

CRECER.. Cuando Noa, para quien la locura es un sombrero, comenta en el post anterior que no le gusta el fútbol, me da por buscar otros indicadores de la juventud marchita, o tardía, o incluso de la posadolescencia mal llevada. Y escribo estas tres cosas y no madurez porque ésta me suena mal, tal vez porque no entienda el concepto o porque me niegue a ser fugaz. Recupero la cita anterior para que no queden estas líneas fuera de contexto: escribía David Trueba en un relato que la juventud termina el día en que tu jugador de fútbol favorito tiene menos años que tú. Me gustó.

Me gustó esa reflexión, no por ello profunda pero tampoco superficial, por lo que tiene de personal y particular, de general y universal. Por eso, porque nos identificamos con afirmaciones (o negaciones) del tipo, nos gustan ciertas canciones, ciertas imágenes, ciertos relatos. Porque, en el fondo, somos nosotros. Y cuando alguien plasma nuestra expresión como no sabríamos hacer o como no se nos había ocurrido, entonces sí que sí. Piensen en algún autor y acertarán.

(Ocurre también con las relaciones interpersonales, ora amistades, ora roces, aunque bien es cierto que en innúmeras ocasiones la identificación conduce al rechazo. No es éste el momento para asomarse al pozo).

Continúo escribiendo esto tras un paréntesis doble, el anterior y el que media entre un ordenador que está para el arrastre y éste, que, repta que te repta, va tirando. Se me afloja un poco el hilo pero tiro de él: Noa, poética, siempre en consonante, no gusta del fútbol y busca con su pregunta otro terreno.

Como la pelota está en mi tejado y mis tejas tiran al monte, la música: a la edad en que unos se atrancan con sus primeras nociones de Filosofía aplicada a las Ciencias Sociales o, ya muy puestos, literalmente, de Nutrición y Bromatología, otros componen su obra maestra, la banda sonora de tu vida o un disco que los años, con sus sucesivos intentos, no conseguirán mejorar. Los hay también que escriben el libro y con el último punto rubrican el epitafio de su vida. A la edad en que tú descubres esas páginas, ellos criaban malvas o habían abandonado la tinta china.

A todo esto, bromatología es la ciencia que trata sobre los alimentos, que yo, ni puta idea, es lo que tiene el google, que te ahorra andar mojando el dedo: au revoir, Petit Larousse illustré. Antes, al menos, la cultura de Tentaciones fomentaba el ejercicio (mi doctor me tiene prohibido practicar todo tipo de deporte, incluidas las chapas, y a la infancia me remito), pues la pretensión de estar al día o, más bien, al viernes, te obligaba a estirar las piernas y acercarte hasta el quiosco. Ahora sólo basta con tener un oído aceptable, entender el idioma y teclear. Aún escribiendo mal, el bicho te ayuda. Alimentémosle para que crezca. Yo creo que me quiero quedar así. Así y aquí.

Después me va a tocar abordar el peterpanismo (pecado que no se pueda escribir o decir así: después me va a tocar el abordaje del peterpanismo). En este momento, sigamos con el asunto del cambio de estación. Sentirse mayor (uf, llegó el palabro) cuando ves a un futbolista haciéndole caños a sus espinillas, las de Villarriba o Villabajo, tanto da, o cuando te maravillas con las creaciones de personas que se murieron (o no) a la edad en que uno pedía prórrogas para evitar el servicio. Declinen como bien puedan el ejemplo en femenino.

Hoy te has hecho un poco más viejo, le dice el juez de No matarás al titubeante y novato abogado, quien acaba de ver como a su defendido le pitan un penalty de rigor. Desesperado ante la pena máxima aplicada al acusado, tras el juicio le pregunta al de la toga si lo ha hecho mal. No. No has cometido ningún error, lo que ocurre es que te has hecho más hombre.

Al margen de los primeros filmes de Krzysztof Kieslowski, entre la dura y pura y realista ficción y el documental novelado, de atmósferas deprimentes e industriales, que retrataban al proletariado polaco, el Decálogo es uno de los trabajos que más me gustan del cineasta tricolor. La televisión, esa ruleta, hace que revea algunos mandamientos como el citado o como No amarás, uno de mis favoritos: ese vaso de leche derramada. No me importa el mensaje cristiano ni la moral o moralina del catodirector (coñas aparte, muchas de sus realizaciones nacieron como proyectos para la televisión de su país). Aquí (bueno, aquí es Brasil, que también), con la tradición nacionalcatólica en las venas y en los conductos urinarios, quién esté libre de pecado que siga el refrán.

Así estamos, pues, entre el fútbol, las artes y el lavuro, levantando palmos del suelo y erguiendo la columna. Eso no quita que, cuando el futbolista del pelo oxigenado se esfuerza por multiplicar el monosílabo, te invada la sensación de que, si no se ha terminado la juventud, ésta ya va por el tomo segundo.

Del peterpanismo, el soñado arrendamiento del campo de futbito de la escuela y otras vainas, hablaré mañana. Por hoy, vayan con Dios. Sirva este envío y no el que conduce a Mao como homenaje a Kieslowski, que tuvo a bien dejarnos hace ya una década.

Publicado el miércoles, 18 de octubre de 2006, a las 3 horas y 09 minutos

LAS LÁGRIMAS NO ME DEJAN VER EL FLOGSQUE.. En su diario gráfico, mi banda paulistana favorita ha dejado un mensaje con guiño:

O show do Berlin foi fodaaaaaa! Obrigada a todos que compareceram e animaram o sabadão!

Um abraço em especial para nosso fã espanhol que está em todas as baladas motorizadas!

E se liga que tem mais!!!


En fin, que me he pasado por el fotolog de Motores y me he tropezado con ese abrazo de frente. Les dejo aquí un viejo texto sobre Talita, vocalista de esta banda punk roquera, ahora en nómina de Krako Records, que acaba de colarse en la pequeña pantalla con su flamante videoclip y publica disco en noviembre. Mucha madera. Estos van a dar la campanada, aunque yo ya disfruto en tiempo presente de sus conciertos como un enano. Como un enano motorizado y español, vive Mao.

A gente se ve o vinteoito no Belfiore. Parabéns, amigos.

Publicado el miércoles, 18 de octubre de 2006, a las 23 horas y 55 minutos

MVCUC ON THE ROAD: BANDA SONORA ORIGINAL.. Cuando nos subimos al autobús que nos llevaría a Foz de Iguazú, Pedro se sacó una batería emepetresiana de la manga, o sea, ciento once canciones cuyo título pretendía escribir aquí. Cuando uno viaja en tren o autobús, el tiempo es un concepto relativo sujeto a pérdidas. La primera, la noción del tiempo mismo. Por eso, pensé que eran menos cortes. Citando sólo grupos, la banda sonora de nuestro viaje comenzó con The Racounters y terminó con Cansei de ser sexy (odeio CSS).

En el medio:

Art Brut, The Strokes, The Bangles, Arcade Fire, Violent Femmes, Be Your Own Pet, The Libertines, Rinocerose, The Velvet Underground, The Libertines, Arcade Fire, YUKI, Clap Your Hands Say Yeah, Camera Obscura, The Veils, The Smiths, Cássia Eller, Seagull Screaming Kiss Her Kiss Her, Placebo, Death Cab For Cutie, Broken Social Scene, Blondie, The Cure, Le Tigre, Kings of Leon, Arctic Monkeys, Dogs, Bloc Party, Blind Melon, Belle & Sebastian, Hole, Radiohead, Blur, The Flaming Lips, The Hold Steady, The Magic Numbers, Interpol, Lou Reed & The Velvet Underground, Soul Coughing, The Hold Steady, The Decemberists, The Pillows, The Killers, Nada Surf, Billy Idol, The White Stripes, My Bloody Valentine, くるり, Pixies, The Rakes y Cyndi Lauper.

Entre tanto Reino y Estados Unidos, algo de Japón. Obrigado, nipófilo Pedro.

Publicado el jueves, 19 de octubre de 2006, a las 4 horas y 34 minutos

EL OTRO GRAN PREMIO.. Los puticlubs de São Paulo refuerzan sus servicios durante esta semana, una costumbre no tan vieja como el oficio pero ya tradicional y oficiosa en el universo lumi. El Gran Premio de Brasil atrae a la capital económica de Brasil a pilotos, equipos, periodistas y demás fauna motorizada, que se dejan caer por fiestas oficiales y farras de tapadillo. La competencia en el sector es dura y los beneficios, pingües: sobra decir que es el periodo más rentable del año.

Dos lupanares, el Café Photo y el Bahamas Club, por riguroso y selecto orden, son los putiferios de postín que se llevan la palma. Observen la relación declarada entre la Fórmula 1 y el sexo de pago en la página web del primero, donde el navegador cliente puede dar su opinión sobre quién será el campeón. Un coche de lujo en la portada de la segunda güisquería, eufemismo de alta graduación, insiste de forma sibilina en el maridaje entre el colchón y las cuatro ruedas.

Me quedo con la sutileza del Café Photo, que utiliza una jugosa selección gastronómica, una carta de vinos de enjundia, el mejor café de la ciudad, unos encorbatados habanos o la retransmisión de acontecimientos deportivos (el ejercicio obliga) como reclamo. Apenas esa minúscula foto, demasiado sanitaria para mi gusto, con unas piernas embutidas en un liguero y unas medias blancas, a cuya vera reposan unas negras sandalias de fino tacón de seis y medio, indica que en el upstairs club usted podrá formar parte de un grupo selecto de personas. Cito literalmente, no vayan a pensar.

Pues resulta que el año pasado, y de ahí el título del post, el gerente del Bahamas decidió publicitar su barra americana, que en realidad es brasileña, pero eso es lo de menos, con unas vallas plantadas en las calles de São Paulo que mostraban a un corredor de Formula 1 de pie frente a una señorita de rodillas. Éste sí que es un Gran Premio, decía.

No corras, papá.

Publicado el jueves, 19 de octubre de 2006, a las 23 horas y 51 minutos

DESDE UNA CASTIZA VOZ SANGUÍNEA QUE AÚN LE HIERVE.... Si quieren enemigos, búsquenselos.

Josele Santiago, durante el concierto que ofreció en el San Froilán de Lugo. Gracias, Juantxu.

Publicado el viernes, 20 de octubre de 2006, a las 2 horas y 17 minutos

¿ES GRAVE, DOCTORA?. ¿Y qué es peor: dejar de creer antes en la política o en el amor?

Publicado el viernes, 20 de octubre de 2006, a las 18 horas y 47 minutos

A VIAXE AO IGUAZÚ NACEU CON BALEATO NA ÁREA PEQUENA. En resposta a unha carta ao meu amigo O Careca:

Guión primeiro - Iguazú: (debería voltar atrás, borrar iso e escribir mellor Tres fronteiras: vouno deixar así, pero que conste en acta o apunte a estes retruques á túa carta) se falamos de cidades, persoas e espacios urbanos (lindando co rural), Puerto Iguazú éche ben interesante. Pequena, a vila ten, como dirías ti, un espacio habitable xeitosiño (¿ou como era?: quizáis debería dicir que a habitabilidade da vila, bla, bla, bla).

Mentres, Foz de Iguazú é como unha muller desleixada (tamén deixada), descomposta, torpe, mal feita. A min Foz de Iguazú recórdame un pouco a Baleato, pero sin bigote. Baleato era un xogador do Bergantiños que se deixaba caer na área pequena do equipo opositor de cu. Unha vez, que eu vira, saiulle ben, pero iso é como o das triplas: dios, metiu seis triplas. Sí, habrá que contestarlle, pero fallou trinta e tres.

(Meteu, non metiu, valgan os dialectalismos, nos que insistirei).

Baleato, na procura do penalti, caía de Pascuas a Ramos de cú (que non é o mesmo que culeaba, e dille ti aos da RAG que traduzan iso) e era alto (o da altura é relativo e está suxeito ao tempo, que sei que che gustan as agullas: daquela, sendo eu neno, Baleato para min era alto: tempo-neno, relativo-min; a todo isto, quero que me des unha lección maxistral da materia á que te adicas cando esté en Oak Town: falo en serio).

(Vexo arriba o til no cu, penetrante, e penso na tozudez da especie humana en acentuar sempre fe e cu; curiosa asociación, canto menos).

Foz de Iguazú tamén é un pobo desgarbado. Se correse polo campo (por certo: cu-penalty), parecería un neno subido nunha bicicleta grande, pero enxoita, co apoio daquelas rodas pequeniñas que han de ter un nome de seu. Bicicleta-Baleato, rodas pequenas-brazos de Baleato e xa tes a estampa do xogador, que é a da vila. Ou sexa, ¿non che pasa a ti que cando ves a estas almas en pena polos campos de Mao, cos brazos estricados de xeito natural, como se fosen un avión planeando, pensas no neno enriba do ciclo (que, se somos precisos, sería un cuatriciclo; ou, dependendo do virtuosismo do rapaz co pedal, un triciclo)? Pois así podes imaxinarte a Baleato (a quen lle pegaría unha camisola de raias vermellas e brancas, horizontais, mais que a encarnada do Bergantiños, que vestía como La Selección) planeando coas mangas da citada camisola, que lle sobran, velaí as puntas frouxas, desosadas, rozando o chan.

Foz de Iguazú é un pouco así: suda o escudo, corre (mérito que xustifica a moitos mediocres pero nunca fixo grande a ningún crack; mérito que ten sentido en terras como Galiza —a la felicidad por la efepé electrónica—, onde o traballo e todo iso exerce de medio de realización persoal, social e espiritual), sácase da manga (a pesar de voar a ras de herba) unha pena máxima de vez en cando (un xogador como Baleato nunca debería tirar ese penalti), mete a pata de cando en vez (para ben, sachando, ou para mal, pifiando) e sal sempre entre aplausos, gañe ou perda o equipo, coa certeza (a del e a do público, que tenta tocarlle a cabeza mollada —e o bigote, húmido tamén— cando baixa as escaleiras de cemento que levan ao vestuario) non só de que non é bo senón tamén de que non poderá ser mellor, pero loita, corre e é honesto (menos cando cae de cu por intervención divina, pero iso, agora e cando o arbitro pita o final, é o de menos). Os xornalistas escribirían: se deja la piel en el campo ou calquera circunloquio que inclúa a palabra colores e o verbo sentir.

Os colores de Foz de Iguazú son o verde, o amarelo e o azul (sí, un pouco de branco, tamén), pero desteñidos (¿distinxidos?, cof, cof, cof). Ou sexa, éche a cidade, a vila grande, das tres fronteiras, lado brasileño, pero revélase como Baleato: só basta que suba de categoría o equipo, a unha Segunda B, por exemplo, para que prescindan dos seus servicios. Él sabe que podería gardar a esencia moral do equipo dende o banquiño, xornada a xornada, incendiando as venas da gorxa con tanto berro, só para, deportivamente falando, sair nos minutos finais dun partido de maio, consumida xa a tempada, sempre en campo local, para (dúas cousas) recibir o brazalete de capitán do sustituido e ser obxeto de dous aplausos, o da saída mesma (ovación) e o do remate do encontro (ovación e palmas na cabeza e no bigote camiño dos vestuarios: non, non vou a escribir vestiarios; pensareime o de bestiarios).

Foz de Iguazú, ademáis de como Baleato, é como estos equipos (tipo Arteixo) que nun par de tempadas (e axudados por unha empresa local vida a máis ou polo concello, pero non demos nomes) consegue colarse na Segunda B tras toda unha vida xogando polas leiras. Resultado: os fixos nas bancadas son o o sereno, o dos carajillos, o do bombo, Liso o Cego (se lle pilla na volta), o das rifas, o oitenta por cento das mulleres/mozas dos xogadores (sempre hai algunha que aproveita o partido para poñe-los cornos, lóxico), os nenos que entraron gratis ou polo burato da tapia e algún espontáneo sen escrúpulos.

Neste último caso habería varios subtipos, pero non me vou liar, que eu quería falar de Foz de Iguazú, bueno, máis ben da triple fronteira, pero poñamos como exemplo, un entre varios, ao prexubilado que sempre vai co paraugas e muda varias veces de ubicación, non se sabe se porque lle ferve o cu ou a fe. Podémolo ver, se temos ansia e Mao nos da saúde para alcanzalo coa vista:

nas bancadas vip, onde se poñen as señoras de toda a vida, cos pelexos, teóricamente héteros, e falo das señoras, que cascan pipas, nunca van con homes e ocupan unha posición social preminente ou destacada na vila, aínda que sexa só por vía parenteral, sanguínea ou seminal, ou sexa, a zona popularmente coñecida por onde se poñen as vellas, incluidas a muller do presidente (antes, agora calquera é presidente e a saber entón que gustos terá a súa dona), a responsable das amas de casa (non sempre), a presidenta da Cruz Vermella local e, cun pouco de sorte, a pequeniña aquela chosca, que se estivesemos na India tocaríalle con Liso trala rede, pero como isto é Arteixo, Cerceda ou calquer concello, xa dixen, cunha empresiña local en expansión ou que recibe impostos dunha empresa mineira (merda), de lixo (bosta) ou duns altos fornos (fillo, caca), a señora gasta lentes como as da Bardot e recibe asistencia social das outras polas no galiñeiro das bancadas, sorte que ten;

no ambigú, porque o señor é abstemio pero non perdoa un carajillo;

detrás da portería, onde todo vai ben ata que tenta intenta vacilar a Liso O Cego, rodeado de rapaces, decíndolle que a bola pasou rozando o pao, que o lesionado é Míchel —é curioso que en tódolos equipos pequenos haxa un Schuster ou un Míchel, mais nunca un Rummeninge ou un Stojadinovic— ou calquer parida que faga inflar o peito do paisano, que quere pasar por simpático cando o agraciado é Liso, non por ser cego nen pola súa capacidade para filmar o encontro na súa cabeza, senón por ese arte natural que manifesta co seu mítico berro halaberghantiñosghol, que ti ben poderías cambiar por halaseeghol, que non é hala ese ghol senón hala Cee gol);

e no portalón de saída dende dez minutos antes do final. Pero, ollo, non se vai: o tipo fica alí queixándose, sobre todo se chove, e quentando, porque a choiva nunca ben soa, ao personal que vai saíndo encollido desordeadamente do campo. Se vai co fillo, ou co sobriño, éste fará unha pregunta do tipo pai —ou tío—, ¿quen era ese señor co que falabas? e o noso bo home responderá, no setenta por cento das veces, que non sabe.

Cousas do fútbol, do elevador, das paradas de autobús, do coche de liña e da espera na consulta do médico de cabeceira. Por pouco que o neno investigue, o señor co que falaba terminará sendo: a) o ex cobrador do cine vello, e non digo o mozo porque non é, precisamente, nada mozo; b) o dono dun negocio de tres metros cadrados onde se trocan tebeos e novelas e se venden revistas de putas queimadas polo sol; ou c) o ex proxeccionista do cine novo, que pechou tamén, pero sempre seguirá sendo o cine novo, aínda que alí haxa agora unha tenda de chinos ou unha discoteca, tanto ten.

E sempre di, por certo, que o ano que vén non vai a renovar o carné, porque, por suposto, o noso elexido é socio. De toda a vida. Valga só como exemplo: se o equipo da cidade veciña ascende a Primeira, chegará a xustificar o éxodo de socios e espectadores, aludindo normalmente a motivos pecuniarios (por un pouco máis, ves fútbol de verdade, dirá), pero anos despóis él nunca terá pisado o campo do gran clube e seguirá pagando a cuota do equipo local, non sen antes marear durante un mes ao recaudador (outro bípedo obxeto de análise, sempre) con que se vai ou non vai a renovar. Bueno, ao final sempre o fai, tamén é certo, aínda que sexa capaz de perder o primeiro ou o segundo partido da nova tempada. Unha pena que cada día queden menos supporters con sensibilidade local. Aínda que haxa que aturalos.

Podería contarche máis cousas de Foz de Iguazú, máis que nada para quitarlle esa imaxen de cidade perigosa polas noites que che transmitiu O Cabeludo. Xa che digo: un pobo grande cun par de rúas anchas e ben iluminadas atravesadas por dúas ducias de rúas estreitas e mal iluminadas, pero non por iso non recomendables. O maior risco que corrín foi ceando nun rodizio de churrasco que custaba doce reais por barba (a Baleato saírialle ben máis a prezo, por aquelo do bigote), uns cinco euros, sen contar a bebida. Se fas cálculos e pensas no que pagamos no Sujinho, a cousa é para preocuparse, pero en cambio non acusei a enchenta senón que saín como un foguete para Puerto Iguazú, unha cidade totalmente oposta a Foz, á que lle faltaría sal e azúcar. Pouca xente polas rúas, desertas, e menos que facer. Hai outros Arteixos, pero están neste.

Guión segundo - Grande: fas alusión a esta palabra e dis que os arxentinos, inventores eles de poéticas gramáticas do falar cotiá, a utilizan en vez de maior ou adulto. Pois não, como din os brasileiros cando queren dicir pois sí, expresión que non deixa de marabillarme. Puerto Iguazú foi o noso (fun con Pedro) El Dorado. Teóricamente, é moito máis pequeno que Foz, pero se falásemos de habitabilidade (maldito o día en que introduciches ese concepto na miña vida), a de Puerto Iguazú sería maior, que non adulta nen máis vella, adxetivos que lle caen mellor a Foz.

Vida. Movemento. Cans de tres patas. Beleza declinada en feminino. Rima en consonante. Un hotel caro cunha piscina envexable ao que non fomos e un hostal cutre cunha piscina á que non puidemos ir. Pedro estivo lendo un libro na súa beira e describiu o fondo dela como de cor verde. A min a gobernanta díxome que estaría lista en dez minutos. Cando contrastei informacións, convertín esa fracción de tempo nunha odisea, que transcurriu por:

- as cataratas, das que non vou falar, porque é como se vas a México e ao voltar me falas do chile (con minúscula). Só dicir que non tardei en darme conta que na tarifa do paseo en lancha ía incluido o prezo da ducha a presión. Ou sexa, se non me bañasen (total, eu xa ía lavado da casa), tería pagado un cincuenta por cento menos, pero xa sabes que os xaponeses, se non saen coma pitos, non lle dan mérito ao asunto. En fin, tardei catro horas en secar, mentres paseaba, acompostelanado, pola selva, cruzando ríos e subindo montañas, pingando (ai, Pucho).

- unha parrilla onde matei a morriña de Bos Aires cun asado e un malbec óptimos.

- unha mesa de plástico, duas sillas e un parasol que oficializamos como a nosa noite alternativa, balada queda, conversa interesante (dous porteños itinerantes e buscavidas e todas esas cousas; sen can), moita, moita Quilmes.

- unha resaca competente.

- un alka seltzer, dúas latas de coca (como din aquí, xa sabes) e o aire acondicionado, necesario, dun negocio de computadores con conexión a internet (xa leches, creo, os austeros e discretos posts sobre a viaxe), unha camiñata e o descanso no hito, visionado dos dous ríos e das tres terras incluidos. Non conseguimos ver o monolito paraguaio, ou sí, pero érache redondo e non como o da praza do concello de Oak Town, polo que non o aceptamos como faro arraiano.

(Logo enterámonos de que debaixo das pedras estaba a area, pero a día de hoxe, e aquela segunda noite en Puerto Iguazú, aledeime de non telo sabido, pois me vería obrigado, por aquelo de estar alí e entón, a baixar ata a praia. Botamos no cumio arxentino tres horas ata que unha moza que pintaba, lía e durmía acordou do seu soño, ou sono, ou sexa, cando anoiteceu).

- unhas empanadas macanudas e unha pizza decepcionante. Pedro acertou cando dixo que o restaurante tiña que anunciarse como dispensador de masas recheas e non como pizzería. Máis que pretencioso, lesivo.

- lectura a fondo do Clarín, do que gardei unha interesante reportaxe, que aínda non lin, sobre un filme documental protagonizado polos presidentes arxentinos na democracia, excluindo a Kirchner por aquelo do tempo presente. O suplemento cultural Ñ leeríao na viaxe de volta, pero antes diso aínda atravesamos tres países. Non había máis.


Guión terceiro - Filias: estou contento de ter ido a Paraguai, mais entendo que, como ser analóxico, o interés de Ciudad del Este é relativo ou, por decilo doutro xeito, electrónico. Maquinillos. Tamén suciedade. Sí, doogy (¿cómo se escribe?), aínda que xa terás lido no blog que os seguratas paramilitares levaban uns pistolóns de carallo, que paradóxicamente garantizan a tranquilidade dos compradores. En todo caso, nadie para alí despóis de enche-la bolsa, e case tódolos traballadores e comerciantes viven en Foz. Eu digo que ésa será unha vida yin-yan. Ou Baleato-sindiós.

En fin. Que a viaxe quedou ben atrás e a próxima aventura será este domingo, coincidindo coa carreira do rapaz en Interlagos, da que che falarei cando pase. Teño un plan que pode ser o mellor ou o peor. Falando do mellor, e cambio de tercio outra vez, Motores fixo referencia no seu fotolog á presencia deste servo de Talita nos concertos da banda. Ata ela se pasou por Mi vida como un chino para saudar. Non facía falta, porque eu xa tiña preparado o podio fai tempo. Eu un podio reversible, que tanto da para un rezo como para unha performance.

Arriba, brazo en alto, Elodie Bouchez. Á súa dereita, embaixo e terceira na clasificación, Talita, tamén co puño. O posto, na verdade, é o de menos, pero levouse o segundo Scarlett (a confianza...), que olla para a actitude black power de ambas cun sorriso de boca pechada que incita ao canibalismo. Minto. Scarlett é unha santa. E non son oportunista porque xa o teño dito. O máis fermoso de todo, aparte delas, é que eu coñecín a Talita e á súa banda unha noite na Funhouse contigo e co Cabeludo. ¡Buaaah, buaaah!

Por certo, a rapaza é moi simpática.

E nada, por aquí andamos. Xa che botarei unha man, se queres, coa recuperación do teu extraviado caderno de bitácora. Pecaremos de falla de memoria histórica, sobre todo para os números, pero tampouco creo que importe. Hoxe toca Tom Zé no Cesc Pinheiros (nos fomos ao Cesc Pompéia, lembrarás, o da empanada chilena) pero intúo que xa non quedarán entradas.

Polo demáis, quédanme dous concertos de Motores e algunha semana máis. Antes dunha física, mándoche agora unha forte aperta virtual.

Mareas de vento,

Matías Bruñulf

Publicado el viernes, 20 de octubre de 2006, a las 21 horas y 28 minutos

DESDE UN BLOG DE CINE QUE SE PLANTEA SI SCARLETT ES.... ¿La mujer más sexy en un planeta también habitado por Mónica Bellucci? Uh, lo dudo mucho. ¿La mujer más sexy? ¿Mujer? Acaso yo habría podido tragarme algo así como La jovenzuela más sexy, pero ¿mujer?

Blog de cine, sobre la niña, quien tiene algo con Tom Waits.

Publicado el domingo, 22 de octubre de 2006, a las 7 horas y 57 minutos

CALENTANDO MOTORES.. Acompañar el desarrollo de un movimiento o proceso histórico es emocionante. A veces, uno no lo percibe, envuelto o perdido en la acción. Otras, se deja arrastrar por él, allá donde le lleve. La consciencia es la tercera pero no la última forma de afrontar esos hechos. Motores, banda brasileña de punk rock, no está haciendo historia. La está construyendo.

La estética, sin ética, es jarrón. Los paulistanos lo saben y, más allá de la belleza de Talita, su vocalista, o de la atrayente imagen del conjunto, han sabido armar una formación que podríamos calificar como honesta y coherente. El combo ha mostrado su disposición a publicar un álbum tanto en una disquera independiente como en una multinacional; sus influencias punk son evidentes pero se alejan de los postulados del género y claman que lo suyo es rock and roll; no van de malotes y comentan abiertamente que no apoyan ni defienden el consumo de drogas. En fin, que existe una pose (bien entendida) pero tienen las cosas claras, sin optar por discursos previsibles y facilones ni hacerse líos pseudomodernos o antisistema, algo tan común en la escena musical.

Fogueados en todo tugurio paulistano que se precie, Motores aborda ahora el reto de la visibilidad: publicación de su disco en noviembre con Krako Records, emisión de su videoclip en la MTV e intervención en Play TV, estreno de página web (tras una temporada dándose a conocer a través de su fotolog o de los portales tramavirtual o myspace, donde se pueden escuchar sus canciones) y una agenda de conciertos que pasa por el Clube Belfiore, que se ha revelado como uno de los escenarios más interesantes de São Paulo, o por los palcos de templos underground como Outs o Fun House.

Influenciados por el universo sonoro anglosajón (de los Ramones a los Rolling, pasando por los Stooges, The Who o Pink Floyd), por los clásicos populares del punk (The Clash, New York Dolls, Sex Pistols), por el punk o rock declinado en femenino (The Donnas, PJ Harvey, Blondie, Pretenders, Joan Jett) y por la vanguardia brasileña (Mutantes, Tutti Frutti y, claro, Rita Lee), Motores presenta un recetario donde abunda las piezas cortas, anfetamínicas y pegadizas: dame rock and roll, toma punk rock, dame rock and roll, toma punk rock, y así.

No es una banda de una canción. Ni de dos. Poseía ya antes de la publicación de su inminente disco media docena de himnos con cuerpo que bien podrían catalogarse como singles, aunque lo mejor del asunto es que, en vivo, otras composiciones se crecen. Así, tenemos un directo de no más de una hora, como mandan los cánones, intenso de principio a fin, donde puede tener cabida alguna versión (hemos escuchado, por ejemplo, una de T-Rex) y, si el público insiste, la repetición de algún hit como Automáticas.

El compositor y guitarrista Gustavo X y los suyos, sin embargo, han elegido para su primer videoclip el tema Não dá, una de sus obligadas piezas, junto con Menina isso é rock and roll, Não volto máis, Bem vindo ao caos, Días difíceis, Meu mundo o Beija logo. Puritita adrenalina.

Seguiremos dando cuenta de una de las formaciones más interesantes de la escena roquera paulistana, llamada a convertirse en bandera y púa de un país donde existe algo más que bossa nova o samba rock. Hablaremos también de su cantante, quien por sí sola se merece más de un post. Y aprovechen ahora que pueden y son jóvenes para brincar con los fogonazos musicales de Iván Copelli (batería), Rodrigo Luminatti (bajo), Rodrigo X (guitarra) y Talita (voz). Ya presumirán, cuando los huesos no acompañen, de haber asistido, en vivo y en directo, a la explosión de una cojonuda banda de rock and roll.

Publicado el lunes, 23 de octubre de 2006, a las 2 horas y 24 minutos

UNA STORIA D'AMORE.. Llevo varios días escuchando esta canción y me preguntaba quién la mirará iluminada por los neones de los escaparates, quién la alimentará con Coca-Cola y palomitas dentro de un cine, quién le contará sus mentiras sobre el mundo y la gente, quién la besará inflamado con las luces apagadas, quién le hará el amor sobre las flores y los prados, sobre el dinero y en el fuego, dentro de lugares prohibidos, come due innamorati / come due innamorati / senza niente da fare / che non hanno / nient'altro / che una storia d'amore.

Ya sé quién eres.

Io ti curerò
perchè tu c'hai bisogno di ridere di gusto
e ti ringrazierò
quando usciremo presto
da un locale giusto
guarderò da giù
il grattacielo dei tuoi tacchi mozzafiato
e ti domanderai
se anche stavolta sono io quello sbagliato
e faremo l'amore
dentro ad un temporale
tra le luci del centro
tra le statue di sale
con il cuore impazzito
come due innamorati
come due innamorati
senza niente da fare
che non hanno nient'altro
che una storia d'amore
.

¿Sabes, Jovanotti?, si Fabrizio pudiese escucharte, estaría orgulloso de ti.

Publicado el lunes, 23 de octubre de 2006, a las 7 horas y 29 minutos

NI LOS MONEGROS NI HOSTIAS.. La primera rave fue en el Jordán.

Publicado el lunes, 23 de octubre de 2006, a las 8 horas y 11 minutos

HAY OTRAS CHINAS,. pero están en ésta.

Publicado el lunes, 23 de octubre de 2006, a las 8 horas y 35 minutos

CIUDAD RICA, CIUDAD POBRE.. El comisario de la Bienal de Arquitectura de Venecia, el arquitecto inglés Richard Burdett, ha comentado que el hecho de que los ricos de São Paulo utilicen el helicóptero no acontece por casualidad. Ningún rico en Londres va en helicóptero, y Londres es razonablemente rica y grande. Director del Cities Program, un curso de la LSE que estudia el urbanismo y su impacto en la economía, Burdett se ha referido a los efectos perniciosos del tráfico en las grandes ciudades chinas, a las bondades del transporte público en Tokio y a otros aciertos y errores de las metrópolis del planeta. La interesantísima entrevista concedida al diario paulistano A Folha se puede leer, en portugués, aquí.

Publicado el martes, 24 de octubre de 2006, a las 21 horas y 23 minutos

CHINA, FACTORÍA DE RAREZAS.. A una noticia insólita por habitante, ¿daría...? Un, dos, tres, responda otra vez.

Publicado el martes, 24 de octubre de 2006, a las 22 horas y 10 minutos

ESTO ES UNA PUTA BANDA DE ROCK AND ROLL. Hete aquí el primer, como escriben ellos, fun club de Motores, directamente de la China: motoresrasgados.

P.S.- Motores son los protagonistas del programa On The Rocks, el espacio sobre música independiente presentado por Pepa Arán y dirigido por Quico Balay.

Franc3s, Projecto Mourente, The Homens, Dj Fugaz y Eme estarán presentes, el próximo 10 de agosto, en el primer On The Rocks Festival. Será en el Silfo, Carballo, por 5 euros y a las 22 horas en punto.

On The Rocks: roquerío de primera desde cuarto de Primaria.

Publicado el miércoles, 25 de octubre de 2006, a las 0 horas y 28 minutos

EN LA MOSTRA INTERNACIONAL DE CINEMA DE SÃO PAULO.... acabo de ver el filme Daft Punk's Electroma, un videoclip de 74 minutos de duración. Ya les vale.

Publicado el jueves, 26 de octubre de 2006, a las 7 horas y 25 minutos

GRACIAS, MUCHÍSIMAS GRACIAS.. A todos ustedes, por estar ahí. A los medios, websites y blogs, por propagar la palabra de Mao. A Toño, por su tinta china. A los TresTristesTigres, por brindarme la oportunidad de escribir en Bestiario.

Gracias especiales a Manuel Rodríguez, por todo.

Publicado el jueves, 26 de octubre de 2006, a las 7 horas y 42 minutos

ESPERANZA.. Este blog está clínicamente muerto.

Publicado el jueves, 26 de octubre de 2006, a las 7 horas y 43 minutos

Ilustración de Toño Benavides
L M X J V S D
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
  
  





Bitácoras de Bestiario.com:
Afectos Sonoros | Cómo vivir sin caviar | Diario de una tigresa
El mantenido | El ojo en la nuca | Fracasar no es fácil
La cuarta fotocopia | La guindilla | La trinchera cósmica
Letras enredadas | Luces de Babilonia| Mi vida como un chino



© Bestiario.com 2004
bestiario@bestiario.com

Un proyecto de TresTristesTigres