DESDE EL LUCUS BAR QUE PASA POR CABARET AFRANCESADO. «Na sala a penas somos unhas vinte persoas. Está ben. Inda que acudir a estes sitios sexa estraño ás veces. Hai xente que vai só para lucirse cos amigos ó día seguinte, para dicir "fun ó ciclo de cine taiwanés e atopei reminiscencias das vangardas europeas de comezos dos anos corenta", e demais discursos deses. Sempre falan con datos rebuscados que de seguro preparan durante horas para despois soltalos ó pé da letra, sen se saltaren una vírgula, con datas estatísticas e todo.

Culturetas pedantes e aburridos. Os peores, os que levan a camisa abotoada ata arriba e visten calcetíns brancos con pantalón escuro. Se acudes a algunha das súas reunións en bares perdidos míranche por riba do ombreiro por se te involucras demasiado no seu gremio. Tásante. Escanéante coa mirada para logo decidiren se podes ser unha máis do grupo ou non. Ás veces está ben quedar logo da peli e escoitalos, calada, por rir un pouco.

Culturetas resabidos. A cultura non consiste niso. A cultura non é memorizarse os créditos para soletrealos de corrido como un painoso diante dos colegas: iso non é máis que mera interpretación. A cultura comeza na procura da comprensión ó próximo.

Diferencia de clases. Subversivos pequenoburgueses da nova era. A subversión deles consiste en contemplar a vida a través da ventá. Os culturetas que máis aborrezo son os de sexo masculino. Homes desesperados porque a muller non gañe na carreira cara o poder. Trintañeiros con complexo de Edipo que pasan as noites do sábado falando das ventaxas e desventaxas do réxime castrista detrás da barra dun bar, mentres se embebedan. Tamén os hai que fan pintadas pola rúa e recitan subidos a unha cadeira poemas enchidos de palabras obscenas; pensan que para seren bos escritores teñen que dicir barbaridades e non avergoñarse delas. Soñan con ser a voz dos que non teñen voz.

Ilusos. Perden o tempo en batallas que nin eles entenden porque non teñen con quen botar un bo polvo. Necesitan crer que teñen algo importante no que crer. Considéranse modernos, mais se unha muller practica o sexo libremente na primeira cita, táchanas de fulanas. E se elas pensan demasiado sempre argallarán un mellor argumento para superalas.

Mentes perversas. Fuman tabaco negro para sentírense máis progres e beben para emular a Bukowski. Mais temen vivir. Pasan as noites masturbándose ata quedaren exaustos, pensando nas tetas da heroína do cómic manga da semana, deixando as páxinas pegañentas xusto no mellor da historia. Cando cansan do onanismo escriben de madrugada. Enchen o cinseiro de cabichas e falan sobre conflictos de rúa que nunca viviron. Escriben sobre o lado escuro da vida, de madrugada, no escritorio vernizado do cuarto que ten as cortinas rosas bordadas ó redor pola mamá. Hai tamén un cadro con foto da primeira comuñón. E, dende aí, falan das veleidades das putas que nunca follaron. Pretenden ser a nova saga de escritores malditos.

Se Bukowski levantara a cabeza vomitaría por riba de todos eles».

Never Bukowski, en Cabaret Voltaire.

NAYIX TOP (Y CREO QUE VAMOS A CERRAR EL CHIRINGUITO).. Mejor concierto: Wilco en la Aqualung. Las guitarras al estilo clásico americano no podían fallar y no nos defraudaron. Son buenos, son jodidamente buenos.

Mejor disco nacional: Cycle. Electroclash muy digno, la gente preguntaba: ¿pero son españoles? El disco Weak on the rocks es un buen argumento para acallar a los que opinan que en España sólo se hace ñoñipop, con todos mis respetos al ñoñipop, que me encanta.

Mejor disco extranjero: Muchos, son muchos... pero escojo tres de tres estilos diferentes, para que luego no se me queje usted. (1) The Killers, tienen un algo de sintetizador nostálgico ochentero que me atrapa, pero ojo!, ochentero en la línea The Cure. (2) The Warlocks, imagínese un grupo de los 50 con la tecnología del siglo XXI. (3) Jamie Cullum, jazz para traviesos, se me ocurren muchas cosas mientras escucho su disco...

Revelación: The Tears, eso sí que fue una revelación para los veteranos descreídos.

Por Nayix, elegida Popie Mayor del Reino de Brett 2005.

MONEDA DE CAMBIO.. La gente la chupaba por obligación. La gente abrazaba por compromiso. Las pieles se pesaban.