 
|
|
|
|
|
|
www.bestiario.com/mvcuc
|
|
|
UNA, GRANDE Y CHINA. Cuando De Gaulle le preguntó al primer ministro chino Chu En Lai qué opinaba de la Revolución Francesa, éste le contestó si no creía que había pasado poco tiempo para emitir una opinión. El diálogo aconteció dos siglos después de la sacudida gabacha, justo cuando las glándulas olfativas de cualquier rasgado todavía podían percibir la chamusquina que la Revolución Cultural China había dejado en el ambiente. Se cumplen treinta años de la purga maoísta, que se llevó por delante a cuanto cuatro ojos se cruzase en el camino de los salvadores de la patria. Ha sido así siempre, no extraña, de McCarthy a los talibanes, pasando por. Detrás de todo, la lucha por el poder, el encastramiento en la poltrona, el temor a perderla. Gran laguna en la historia china. No menor parón tecnológico e intelectual. ¿Qué queda de aquello en los contemporáneos cachorros de Mao?
Hipotética conclusión, a debate: No me pongas un libro delante que me mareo.
Publicado el martes, 11 de julio de 2006, a las 23 horas y 03 minutos
|
|
|
UN VERANO CARA AL SOL. Olvídate del régimen de la alcachofa, abandona la dieta del pomelo... Ya está aquí el regim de Franco, para comerse los huesos. Cáspita, pero qué bueno.
Vía Escolar.
Publicado el martes, 11 de julio de 2006, a las 20 horas y 56 minutos
|
|
|
QUÉ HACE UN CHINO COMO TÚ EN UN LUGAR COMO ÉSTE.... Lo mejor de las fiestas Playboy consiste, le pese a quién le pese, en que la birra es de balde. Para variar, en la de este mes no tuve piedad con la sakerinha (el brebaje japonés, en vez de cachaça): comencé con dos de lima, problé la de fresa y rematé la faena con una de kiwi: excepcional. A todo esto, y entre tanto polímero químicamente inerte, sospecho que los flashes no apuntaban a la presentación de un novedoso test de inteligencia prêt à porter.
Obrigado uma vez mais, Danilo.
Publicado el martes, 11 de julio de 2006, a las 8 horas y 25 minutos
|
|
|
ME PUEDES ESTATUTEAR.... A propósito de un debate regional, autonómico, nacionalista o vaya usted a definir, Alfonso Pardo, trotamundos impeninente y agudo lector y comentarista, escribe en el blog de Pereiro:
Un pouco de xenerosidade, amigos.
As cousas que veño de ler son un resultado claro do autoodio. É coma se no momento no que Kunta Kinte (salvando as distancias) teimaba en non chamarse Tomi, os outros esclavos da plantación:
- Alporizábanse todos porque a expresión corporal de Kunta non lles parecía a adecuada nunha reivindicación dese tipo.
- Coidaban que Tomi non era o millor nome, pero total non pegaba a pena montar barullo porque os Kinte eran unha familia Mandinga de segunda.
- Sospeitaban que Kunta era un lerchán que montaba todo iso para papar máis touciño e traballar menos.
- Podían entender ao coitado de Kunta, pero que lles aproveitaba a eles tanta reivindicación fronte ao poder?
Pero bueno, non sigo, que non coñezo a psicoloxía colectiva dos Mandinga…
Publicado el martes, 11 de julio de 2006, a las 8 horas y 02 minutos
|
| |
|
|